Compenseren jullie voor de vertraging die diabetes je oplevert?

Ik was benieuwd of er meer mensen zijn die last hebben van een onderliggend compensatiegedrag als gevolg van de vertraging die je ervaart door het (iedere dag) hebben van dm1?

Met “vertraging” doel ik niet alleen op alle technische en organisatorische rompslomp alsmede het permanent in de gaten houden van je bloedsuiker die het hebben van deze ziekte met zich meebrengt (deze vertragende component noem ik hier even x). Ik merk zelf namelijk dat ik voor bepaalde taken gewoonweg meer tijd nodig heb dan een ander - een niet-diabeet - omdat bijvoorbeeld onverwachtse hypo’s of hypers (of überhaupt het hebben van lage/hoge bloedsuikers) de boel in de war kunnen brengen. Ook is het mogelijk dat bijkomende vermoeidheidsklachten of ontstekingen je leuk bedachte “voorgenomen programma” tackelen. Deze bloedsuiker- en complicatievertragende component noem ik even y. Dit soort diabetes-gerelateerde factoren - zowel die van x als van y - zorgen bij mij vaak voor een vertraging of een ad hoc aanpassing van de planning van de werkzaamheden voor die specifieke dag. 

In het verleden werkte ik soms in de weekenden en/of avonden door om alle taken voor elkaar te boksen die onderbroken waren door diabetes-gerelateerd oponthoud (vaak y-gerelateerd). Ik schoof daarmee àlle verantwoordelijkheid voor de ziekte op mijzelf af in plaats van dat ik dit aan durfde te geven naar (docenten of) leidinggevenden. Ik was, denk ik, bang voor afwijzing op grond van mijn diabetes. Ergens had zich in mijn hoofd het idee genesteld dat ik misschien wel eens als “minder” zou kunnen worden bestempeld door anderen omdat ik dm1 heb. En laten we eerlijk zijn: welke werkgever wil bijvoorbeeld nu een werknemer die onverwachts uitval kan hebben waarop een bedrijf of organisatie van tevoren niet goed kan anticiperen (resp. wie durft nu als adolescent bijvoorbeeld op een podium te gaan staan als je ook een reeël en frequent risico hebt op uitval door hypo's/hypers etc)? 
Nu is diabetes type 1 gelukkig maar één facet van alle eigenschappen waaraan jouw inzetbaarheid en competenties worden afgemeten natuurlijk. Je hebt vaak allerlei andere compenties die de diabetesuitval compenseren, maar het is soms als diabeet daardoor wel dubbelhard werken. Tegelijkertijd merk ik ook dat dm1 je sterke eigenschappen soms kunnen tackelen (vooral in de adolescentie kalfde dat soms af aan wat ik wel en niet dacht te kunnen; de adolescentie is bovendien ook best een bepalende fase in je denken over jezelf en de wereld). Stel ik ben heel goed in analytisch nadenken of het maken van meubels (ik noem maar wat). De y factoren - het hebben van lage en hoge bloedsuikers alsmede de vermoeidheid als gevolg van diabetes - breken tijdelijk deze kwaliteiten af terwijl ze misschien op “moment suprême” wel van je verwacht worden. Dit soort situaties blijf ik toch altijd - ook nu nog - lastig vinden om mee te dealen.

Een ander voorbeeld: ik was vrij goed in schilderen en tekenen, maar op het moment dat een lage bloedsuiker zijn intrede doet, kan ik motorisch fouten maken die ik anders, met een goede bloedsuiker, nooit had gemaakt. Het gebied in je hersen dat moet inzien dat je per direct moet stoppen met je bezigheden ligt – door een gebrek aan glucose – immers ook op apegapen. Consequentie: achteraf moet ik deze fout weer rectificeren en ik heb mezelf in àlle gevallen aangeleerd dit in mijn eigen (extra) tijd te doen. Het werk was dan uiteindelijk wel goed, maar de diabetes leverde me meer werk of een langere productietijd op. Het gevolg van dat laatste is dan dat je weer moet bezuinigen op andere (meer privé)zaken die ook tijd en energie kosten..

Kortom: ik vroeg me af of anderen hier iets in herkennen en hoe jullie hierin staan (of hiermee dealen)? 

P.S. Je moet als diabeet dus lekker flexibel zijn en meebewegen blijkt maar weer, maar ook standvastig (om hiermeeje bloedsuikers weer zo stabiel mogelijk te houden). Passen en meten, wikken en wegen...aanpassen en bijsturen, aanpassingen communiceren naar anderen, vooruitzien en terugkijken, leren en anticiperen, en dat iedere dag weer...

Soms zeg ik tegen mezelf:  "de vraag is misschien eerder of je jezelf als diabeet niet eerder als "meer" moet classificeren dan "minder" (hoe onzinnig deze woordkeus op zichzelf ook is); je hebt je hele leven in ieder geval immers aangetoont "méér" te doen en juist "méér" aan te kunnen dan een niet-diabeet in plaats van "minder... ;-) 

Met groet van Welmoed

  • Melden
  • Laatste reactie op 30 juni 2020 om 17:51