Werk & diabetes, deel 7

Mijn re-integratie vordert gestaag. Langzaam kan ik meer uren geconcentreerd werken en dus steeds meer inhoudelijke zaken uitvoeren. Mijn leidinggevende is warempel bijgedraaid en ziet nu ook dat de kans groot is dat het uiteindelijk goed gaat komen. We blijven gelukkig werken aan terugkomst in mijn eigen functie, plan B is daarmee voorlopig in de ijskast gezet. Ik krijg nu de mogelijkheid om in een duo-constructie zonder druk voorzichtig taken op te pakken, waardoor ik geen eindverantwoordelijkheid of deadlines heb. Dit voelt heel fijn en reduceert mijn werkdruk enorm. Daarnaast is mijn leidinggevende bereid om een stoelfiets te regelen. Het heeft allemaal lang geduurd, maar de relatie is eindelijk goed om op een prettige manier gezamenlijk aan de re-integratie te werken.

Inmiddels is voor mijzelf duidelijk dat mijn burn-outklachten weinig met mijn bloedglucose samenhangen, maar wel met mijn cognities rondom diabetes en vooral mijn angst voor hyperglykemieën en hypo’s. Door mijn slechte ervaringen rondom hypers en hypo’s ben ik zo gefocust op de bloedglucose, eigenlijk op het neurotische af. Dit levert mij weliswaar mooie bloedglucosewaarden op, maar het staat volledig in strijd met mijn kwaliteit van leven. De constante aandacht op mijn bloedglucose kost mij veel energie waardoor normale activiteiten, waaronder werken, in gedrang komen. Rationeel weet ik dat ik dit moet veranderen, maar het blijkt heel lastig om mijn bloedglucoseregulatie los te laten Dit probleem ga ik natuurlijk niet in een paar weken oplossen... Het gaat dus nog een serieuze uitdaging worden om op tijd volledig te kunnen herstellen om mijn werk te behouden. We zullen zien of dat gaat lukken.

Rose

  • Melden
  • Laatste reactie op 23 januari 2020 om 08:57