gesprek

Dan gaat alles toch vanzelf? - Werk & diabetes, deel 5

Rose • 4 December 2019

Mijn bedrijfsarts begrijpt niet waarom mijn bloedglucose moeilijk te reguleren is: ‘je gebruikt toch een insulinepomp, dan gaat alles toch vanzelf?’ Langzaam laat ik deze woorden tot mij doordringen. Heeft deze arts zijn co-schap interne geneeskunde mogelijk overgeslagen? Is hij nog nooit eerder in contact gekomen met een diabetespatiënt met insulinepomp? Na mijn uitleg, schudt hij zijn hoofd in ongeloof dat er anno 2019 nog geen slimme insulinepomp bestaat die je bloedsuiker continu reguleert. Tja, ik zou niets liever willen, maar helaas is dat nog toekomstmuziek.

Maar hoe verder op mijn werk? Mijn concentratie blijft zich gelukkig langzaam verder herstellen, maar na één tot twee uur werken heb ik toch echt mijn maximum bereikt. Volgens mijn klinisch psycholoog is deze burn-out een logisch gevolg van mijn extreme focus op mijn diabetes en bloedglucoseregulatie. Daarnaast spelen traumatische ervaringen in het ziekenhuis een belangrijke rol. Haar advies is om mijn bloedglucose iets losser te laten: minder extreem sporten, en meer normaal eten zoals alle andere Nederlanders, oftewel ‘exposure, zowel aan normaal leven als aan hyperglykemie’. Ik vind dat lastig, aangezien ik al jaren zo gezond mogelijk leef met koolhydraatrestrictie en frequent beweeg om op deze manier mijn bloedglucose zo strak mogelijk te houden. Ik vertel de bedrijfsarts dat ik poog om meer te wennen aan iets hogere bloedglucosewaarden, zodat ik mij minder snel ziek voel bij milde hyperglykemieën. De bedrijfsarts kijkt mij bedenkelijk aan, hij gelooft geen woord van wat ik hem vertel: ‘Geloof je zelf echt dat je concentratie hier op termijn beter van wordt? Van hyperglykemieën krijg je complicaties, dus dit lijkt mij geen goede methode om je concentratie te verbeteren.’ Ik begrijp mijn psycholoog eigenlijk wel, maar ik vind het te lastig om dit aan een duidelijke outsider uit te leggen, vooral omdat ook ik mijn twijfels blijf houden bij deze aanpak. Ik kan inderdaad aan hogere bloedglucosewaarden wennen, maar pieken en dalen met daarbij gepaardgaand ziekvoelen zullen blijven bestaan. De non-stop focus op mijn diabetes moet inderdaad weg, dat is momenteel compleet uit balans, maar ophogen van mijn bloedglucose dat stuit mij ook tegen de borst. Mijn bedrijfsarts stelt vervolgens dat mijn recente concentratieverbetering vooral komt doordat ik weer ben gaan werken en daarmee ook mijn concentratie train. Ik vind deze theorie nóg lastiger te doorgronden. Ik probeerde mijzelf thuis al achter de computer uit te dagen, maar dat was toch echt zonder succes. Twee hulpverleners, twee meningen, en bij beiden heb ik mijn twijfels. Gelukkig zet mijn herstel verder door, zodat ik hopelijk binnen niet al te lange tijd los van hulpverleners mijn eigen pad kan vervolgen. Met de bedrijfsarts is voor nu een hele geleidelijke opbouw in werkuren afgesproken. Dat is prettig, gewoon een realistisch, maar toch zeker een enigszins uitdagend plan. Mijn bedrijfsarts verstaat zijn eigen vakgebied in ieder geval wel!

Rose

De berichten van Rose over werk en diabetes type 1

Meer over Diabetes Type 1 en Werk