gesprek

Een dag uit het leven van een puber met diabetes type 1

Emv • 25 februari 2019

Ik heb dit stuk geschreven om aan de buitenwereld te laten zien dat Diabetes type 1 zoveel meer is dan alleen even prikken en spuiten.

Vandaag lopen we een dagje mee met Rebecca en diabetes type 1.

's Ochtends om 6 uur gaat de wekker. Rebecca, het is tijd om op te staan. Kijk even op je pomp om te zien wat je waarde is. Gelijk je BG (bloedglucose) prikken. Tegelijk moet je beslissen wat je wilt ontbijten. Je rekent ook gelijk de koolhydraten van het eten en drinken uit. Je geeft hier direct een bolus (insuline) voor. Dit doen we om een te harde stijging na het ontbijt proberen te voorkomen. Daarna is het snel wassen en aankleden en naar beneden. Met een bolus geef je insuline voor het aantal koolhydraten wat je eet en drinkt. Daarna snel je tas klaar maken en naar school. Maar eerst komt daar standaard de vraag van mama: "heb je dextro en je hypotrommel bij je?"

Op de fiets naar school. Onderweg naar school gaat je alarm van de pomp. Hij geeft een te hoge waarde aan, maar omdat er nog teveel insuline actief is in je lichaam laten we het maar zo. Om 10 uur is het pauze en eet je je fruit of koekje. En weer moet je bedenken hoeveel koolhydraten er in zit. Het is noodzakelijk om voor alles wat je eet of drinkt insuline te geven. Maar eerst even op de pomp kijken en je afvragen wat voor lessen je hebt. De sensor geeft aan dat je aan het zakken bent en je hebt nog zo gymnastiek. Door het sporten kan je waarde behoorlijk gaan zakken. Dus wordt er besloten om toch maar geen bolus te geven voor het koekje. Vlak voor gym nog even op de pomp kijken. Je bent nog steeds aan het zakken. Toch nog maar een paar dextro eten en de pomp afkoppelen. Daarna lekker kunnen gymmen.

Om 12 uur is het gelukkig weer pauze. Weer eerst je waarde prikken. Gelukkig is de waarde nu goed en kun je gelijk gaan eten. Weer bedenken hoeveel koolhydraten er in het brood met beleg zit en bolussen. Ha, vandaag is er ook weer schoolfruit, je pakt een lekkere mandarijn. Hoeveel koolhydraten zitten daar ook alweer in??? Gelukkig heb je een lijstje op de telefoon waarop staat hoeveel koolhydraten erin zitten. Ook daar moet weer een insulinebolus voor worden gegeven. 

Je weet dat je vandaag om 15:00 uur vrij bent. Elke middag op de fiets zakt je waarde. Daarom zet je een uur voordat je op de fiets stapt je basaal (insuline die je continu krijgt) op 40% voor 1 1/2 uur. Om 15:00 ben je vrij en kijk je op je pomp. Een mooie waarde om naar huis te fietsen. Maar onderweg naar huis gaat je pompalarm. De sensor geeft aan dat je hard aan het zakken bent en hij geeft aan dat de pomp automatisch op stop gaat. Dat wil zeggen dat automatisch de basaal (de insuline die 24 uur per dag automatisch wordt afgegeven door de pomp) wordt stopgezet. Thuis gekomen weer prikken want je begint je wat trillerig te voelen. En helaas, een hypo. Eerst maar een glas ranja en 10 minuten wachten. Na 10 minuten nog een plak koek eten om ervoor tezorgen dat je niet gelijk weer terugzakt in een hypo.

Vanavond heb je handbaltraining. Daarom eten we al om 16:30 uur. Voor het eten weer prikken en besluiten wat en hoeveel je eet. Ook moeten weer de koolhydraten worden uitgerekend. Met het avondeten wegen we het eten af om een zo nauwkeurig mogelijke bolus te kunnen geven. We kunnen niet zomaar een bolus geven. Vanavond staat er weer een handbaltraining op het programma. Daarom bolussen we maar de helft van de aanbevolen insuline. Daarnaast gaat de pomp af zodra we in de auto zitten. Alles in de hoop op een training zonder hypo's.

Tijdens de training blijft de pomp af en zit mama op de tribune. Opeens gaat het alarm. Weer een te lage waarde. Mama waarschuwt je, want je merkt het zelf niet. Snel een aantal slokken AA en weer door. Uit ervaring weten we dat je waarde nog uren na de training kan zakken. Dus die houden we goed in de gaten. Vaak moet je 's avonds nog wel wat extra's eten om niet in een hypo te komen. 

Om 23 uur de laatste keer prikken. Jij slaapt dan al en merkt er niks van als mama je prikt. Een mooie waarde om te gaan slapen. Mama zet te wekker om 2 uur. Maar helaas het wordt niet doorslapen. Rond 0:00 uur gaat het alarm. Een te hoge waarde. Mama besluit om de basaal voor 2 uur omhoog te zetten. Niet direct een bolus want je kunt nog gaan zakken na de training. De ene keer gebeurt dat wel in de nacht en de andere keer. Dit ua mede afhankelijk van de intensiteit van de training. Na 2 uur weer even controleren. Helaas nog niet gezakt. Daarom nu toch maar een correctie. Een uur later gaan we weer controleren. Gelukkig begint Rebecca iets te zakken met haar waarde. Nog even slapen en dan begint weer een nieuwe dag. 

Leven met diabetes type 1. Elke dag een uitdaging. Bij alles wat je doet moet je nadenken. Altijd de koolhydraten tellen en bolussen. Ook als je vriendin op school je een snoepje geeft. Hoeveel koolhydraten zater er ook alweer in een dropje? Iemand zonder dt1 stopt het zo in de mond. Maar iemand met dt1 moet eerst denken en rekenen. Maar ook bij proefwerken, sporten, enz. Altijd nadenken. Moet ik nog iets eten of moet ik nog even extra insuline geven. 

Daarnaast komen de vele prikmomenten op een dag er bij. Er zijn vaste prikmomenten zoals je hebt kunnen lezen. Daarnaast prikken we ook met een hypo (een waarde onder de 4) of een erge hyper ( een waarde boven de 15). Tel daar dan de wekelijkse momenten van het plaatsen van de sensor en de dagelijkse infuuswisselingen bij op. 

Diabetes type 1 heb je niet even, MAAR 24/7 JE LEVEN LANG