Blog Esmee - Door de kunstalvleesklier merk ik hoeveel ik eigenlijk bezig was met mijn diabetes.jpg

‘Door de kunstalvleesklier merk ik hoeveel ik eigenlijk bezig was met mijn diabetes’

Ik heb nu ruim 15 jaar diabetes en in die tijd heb ik ook jaren hardgelopen. Echter had ik een tijdje niet gelopen en toen ik het begin 2020 (voordat ik de kunstalvleesklier kreeg) weer ging oppakken was het een flinke klus. Ik kreeg het uiteindelijk niet meer voor elkaar om fatsoenlijk te kunnen hardlopen. Na een korte afstand kreeg ik namelijk een veel te snel dalende suiker of had ik al een hypo en moest ik terug naar huis wandelen, terwijl ik dextro at. Ik heb heel veel uitgeprobeerd: ander eten, minder bolussen, hogere bloedglucosewaarde - zorgde voor misselijkheid wat ook niet hielp-, lagere basaal, eten direct voor het lopen, noem het maar op. Wat was dat frustrerend! Na jaren wel hardlopen, lukte het nu ineens niet meer. Uiteindelijk gooide ik het erop dat ik door de lockdown minder actieve dagen had en dat ´ineens´ hardlopen dan te actief zou zijn.

Ik werd er moedeloos en verdrietig van

Mijn vriend en ik hadden ons begin 2020 ook aangemeld bij de sportschool. Het fitnessen ging op zich redelijk. Met de fiets zes kilometer naar de sportschool, sporten en weer terug naar huis fietsen. Ik ging ook weleens vanuit mijn werk - ook met de fiets - naar de sportschool en dan ontmoette ik mijn vriend daar. Dit alles vergde wel een planning. Opletten wat en wanneer ik at plus hoeveel insuline ik daarvoor moest geven. Bij de sportschool de suikerwaarde checken en eventueel weer wat eten en na het sporten weer de suikerwaarde checken en eventueel weer wat eten om naar huis te kunnen fietsen. Vaak moest ik erg veel eten om überhaupt te kunnen sporten en er waren ook dagen dat ik met een hypo bij de sportschool kwam en door die omstandigheden het sporten oversloeg. Ik werd er soms moedeloos en verdrietig van hoeveel moeite het mij kostte om een beetje lekker te kunnen sporten. Ik had ook al een langere tijd last van extreme vermoeidheid en deze situaties voedde de vermoeidheid alleen maar. Door de studie van de kunstalvleesklier wist ik al een beetje wat ik kon gaan verwachten. Meer en meer kwam de kunstalvleesklier in onze gedachtes en ook wat een oplossing dit apparaat misschien wel kon gaan zijn!

Rustig opbouwen

Bij de trainingsdagen van de kunstalvleesklier werd al gauw duidelijk dat hardlopen met dit apparaat moet kunnen. Wel kreeg ik te horen dat ik het apparaat ook even de tijd moest geven en de eerste weken nog even rustig aan moest doen met sporten. Daarna kon ik rustig gaan opbouwen. Ik had ondertussen een langere tijd niet echt hardgelopen, dus rustig opbouwen was sowieso mijn plan. Ik stond enorm te popelen en was erg benieuwd naar hoe het sporten met dit apparaat zou gaan. In de eerste weken gingen we al wel af en toe een rondje lopen en was er al geen druivensuiker meer nodig! In de weken erna ging ik het hardlopen rustig opbouwen en uitproberen hoe dit met de kunstalvleesklier zou gaan. Het fitnessen was nog niet aan de orde, omdat de sportscholen dicht waren door covid-19.

Hardlopen zonder hypo´s!

De eerste keren hardlopen - rustig aan, met wandelen en een korte afstand van drie kilometer - gingen goed! Dit was al zo´n verademing. Ik kon weer gaan opbouwen, ik kon weer meer. Nu bijna vier maanden later loop ik twee à drie keer per week vijf kilometer aan één stuk zonder hypo´s! In de opbouwfase heb ik wel een paar keer een hypo gehad, vooral aan het einde van de ronde, maar deze zijn op één hand te tellen. Van die paar keer was het ook één keer mijn eigen schuld, omdat ik de kunstalvleesklier direct na het hardlopen afkoppelde. Dan kan het apparaat ook niets meer geven en de suiker was al dalende door het hardlopen.

De sportscholen zijn ook weer sinds kort geopend en dit gaat ook fantastisch met de kunstalvleesklier. Ik hoef niet op te letten wat ik vooraf eet, hoeveel insuline ik geef, hoe hoog de suikerwaarde is, of er nog actieve insuline is, of ik met de fiets ga. Kortom: ik kan ´gewoon´ naar de sportschool gaan en sporten. Ik hoef alleen op dingen te letten zoals rustig opbouwen om blessures te voorkomen.

Minder moe en meer energie

De kunstalvleesklier heb ik nu ongeveer vier maanden in gebruik en het gaat op veel fronten enorm goed. Ik kan weer sporten en daarnaast heb ik een actieve baan en ook dit gaat goed met de kunstalvleesklier. Ook merk ik dat ik stukken minder moe ben en dat ik meer energie heb gekregen. Plus: eten zonder op de koolhydraten of suikerwaardes te moeten letten is echt ideaal! Mentaal geeft mij dit veel meer rust.
Ik had nooit zo goed door hoeveel ik op een dag echt bezig was met de diabetes. Het ging bij mij allemaal zo automatisch, even los van de sportmomenten. De bolus voor het eten was automatisme en de alarmen drukte ik met één oog kijkend naar mijn insulinepomp weg. Paar klikjes als ik te hoog zat en gauw wat eten als ik te laag zat.
Vooral na de studie van de kunstalvleesklier merkte ik hoeveel ik op een dag bezig was met de diabetes. Als ik bijvoorbeeld een smoothie maakte was dit voorheen een beetje gokken qua aantal koolhydraten, vervolgens de suikerwaarde in de gaten houden en eventueel nog iets extra´s geven. Nu kan ik de smoothie maken en drinken, zonder over de hoeveelheid insuline en de hoogte van de suikerwaarde na te hoeven denken.

Met de kunstalvleesklier kan ik ook spontaner iets gaan doen. Laatst gingen wij op visite op vakantie van de ouders van mijn vriend. We kregen een lekker gebakje en toen deze op was besloten we om direct te gaan fietsen, want in de middag kon het gaan regenen. Toen bedacht ik mij dat ik met de insulinepomp deze planning had moeten weten, want anders had ik te veel insuline gehad. Ook tijdens het fietsen dacht ik niet eens na over mijn suikerwaarde en of ik iets moest eten. Dit is ook waar de kunstalvleesklier veel rust in mijn hoofd geeft. Ik hoef niet meer na te denken hoe het met mijn suikerwaarde gaat en ik merk ook dat ik dit niet doe. Als mijn vriend ´s avonds weleens vraagt hoe het die dag is gegaan met de suiker, dan weet ik dit vaak niet eens en moet ik de grafiek op het apparaat bekijken.

Niet altijd feest

Toch is de kunstalvleesklier niet altijd feest. Ik heb natuurlijk twee infusiesetjes – waarvan één elke dag en de andere elke drie dagen wordt vervangen – en ik heb twee sensoren in de huid – die elke zes dagen wordt vervangen. Vooral het glucagon infusiesetje - die elke dag wordt vervangen - heeft bij mij mentaal veel invloed gehad. Er waren een aantal weken dat ik veel glucagon verstoppingen had en dat ik hierdoor meerdere infusiesetjes per dag moest schieten. Daarnaast deed het inschieten soms erg pijn en zag ik er soms enorm tegenop om dat infusiesetje er toch in te schieten. Ik denk dan wel direct aan alle voordelen, maar dat onderdeel is zeker niet altijd feest.

Naast de zoektocht van het dragen die ik in mijn vorige blog beschreef en het vele inschieten van de infusiesetjes vind ik het ook erg lastig dat zwemmen nog niet mogelijk is. De transmitters kunnen wel mee onder de douche, maar mogen nog niet helemaal onder water gedompeld worden. De kunstalvleesklier zou wel even afgekoppeld kunnen worden, alleen de transmitters niet. Dan zouden de sensoren helemaal van de huid af moeten om even te kunnen zwemmen. Na het zwemmen zouden er dan nieuwe sensoren geschoten moeten worden en moeten de transmitters minimaal zes uur inlopen. Het apparaat kun je dan al die tijd ook niet gebruiken. Dit gaat zeker nog veranderen, alleen is dit op dit moment even niet anders. We zwommen in de zomer altijd graag in een plas bij ons in de buurt, bezochten ook graag een keer de sauna en genoten altijd lekker van bubbelen in de jacuzzi van mijn moeder. Dit is op dit moment even anders en soms ook wel moeilijk. Laatst gingen we wel lekker naar die plas, alleen ging ik tot mijn bovenbenen in het water. Als ik dan anderen zie zwemmen, vind ik dat soms wel lastig. Uiteraard geniet ik er nog steeds van, alleen nu van lekker liggen en even pootjebaden.

Er zijn voordelen en nadelen en verschillende ervaringen van de kunstalvleeskliergebruikers. Echter na vier maanden wegen de voordelen voor mij zwaarder en kan ik nog steeds zeggen dat ik erg blij ben met de kunstalvleesklier! Ik zou niet terug willen naar de insulinepomp.


Lees ook de eerdere blogs van Esmee over haar ervaringen met de kunstalvleesklier:


Gerelateerde blogberichten

Blog Esmee - Kunstalvleesklier deel 2.jpg
25 juni 2021

‘Ik ben enorm blij met de kunstalvleesklier, dus die ‘bult’ neem ik voor lief’

Blog Esmee - foto kunstalvleesklier.jpg
17 mei 2021

‘De kunstalvleesklier gaf zoveel rust’

Blog Suzan - Leven zonder diabetes 1 1400 x 660 px.jpg
20 mei 2019

Leven zonder diabetes? Ik zou niet weten hoe