Jacqueline met zoontje op de bank.jpeg

Door diabetes een nog hechtere relatie

Kom op, we gaan naar boven. Het is bijna bedtijd. Nog even douchen en tandenpoetsen en dan snel naar bedje. Lekker even met water spelen, afdrogen en dan horen we piep piep piep piep.

“Nee, moet ik nu alweer een nieuwe pod?” vraagt een teleurgesteld jongetje. “Ja, dat zal wel, anders piept hij vast niet” zeg ik een beetje balend. “En volgens mij zijn de drie dagen ook alweer voorbij…” We vullen samen de spuit met insuline en vullen de pod. Noud zoekt even het vetste gedeelde van zijn arm en ik plak de pod erop. Het is wachten op Noud wanneer hij op start drukt. Dat kan soms heeeeeel lang duren. Maar uiteindelijk doet hij het. Hij knuffelt me heel hard en schreeuwt: “Nee, nee, nee, nee.” Pats, zo die zit erin. Troostend zeg ik: “Dat hebben we weer gehad. Kunnen we weer drie dagen.” Helaas zijn de drie dagen altijd zo weer voorbij. 

Na het tandenpoetsen gaan we nog even een verhaaltje lezen en een liedje zingen. We knuffelen nog even met z’n drietjes. De broers geven elkaar een dikke kus en ze kruipen lekker onder de dekens. Alarm sensor…. Grrr...  Zul je altijd zien. Dat wordt nog niet slapen. Tim is verstandig en zegt dat hij zo moe is dat hij wil slapen. Noud mag weer mee naar beneden. Eerst maar even een dextro en de pomp uit. Noud voelt zich niet zo fit en begint te huilen. “Ik ben er zat van, ik wil geen diabetes meer!” huilt hij hartverscheurend. Poeh, even slikken hoor. Zijn bloedsuiker wordt steeds lager. “Zullen we een lekker koekje nemen en wat drinken?” vraag ik, nadat Noud weer wat gekalmeerd is. Dat vindt hij een goed idee. Even een lekker moeder-zoon-momentje! Na 45 minuten wordt Nouds bloedsuiker weer wat hoger en is hij erg moe geworden. Hij gaat lekker slapen.

Eindelijk komt Papa Frans thuis na een dag hard werken. Hij warmt zijn eten op en we praten even over hoe de dag was. Ik merk dat ik gesloopt ben na al die hypo’s van vandaag. Ik kan weinig hebben en ben geïrriteerd. Helaas is Frans dan altijd de klos. Hij laat me even lekker klagen en zeuren en hij geeft me een knuffel. Dat lucht op! We hopen dan altijd maar weer dat het morgen weer een betere dag is.

Diabetes is een vreselijke ziekte, maar ook door deze ziekte wordt de relatie tussen ons beiden en als gezin steeds hechter! 

> Bekijk ook Jacquelines eerdere blog: Angsten overwonnen!


Gerelateerde blogberichten

simone en andre.jpg
30 juli 2018

Gevoelig litteken | Deel 1

Danielle met zoon.jpg
16 juli 2018

Een verhaal als alle andere… Niets bijzonders?

Purdey-min.jpg
09 juli 2018

Daar zit je dan ...