Suela op podium 2.jpg

Nog een paar weekjes tot het WK fietscross!!

Het komt nu snel dichterbij, de WK fietscross BMX in Baku, Azerbeidzjan. De eerste week van juni al! Na mijn eerste blog hebben enkelen van jullie mij gesponsord, superfijn, dankjewel, alle beetjes helpen!! 😊

Naast trainen bereid ik alles wat betreft diabetes zo goed mogelijk voor. Fietscross is een explosieve sport: een ronde is 40 tot 50 seconden en dan heb je drie kwartier rust. Op een wedstrijddag rijd je wel meerdere ronden, eerst trainingsronden, voorrondes, dan de kwartfinale en de halve finale. Ik ben bij de Bas van de Goor Foundation langs geweest voor tips. Zij adviseren om voor de start op 4 tot 5 te gaan zitten, want als je aan het hek staat dan gaat hij toch wel omhoog, door de adrenaline en spanning. Wegspuiten van een hogere waarde is ook niet handig want je komt dan in de problemen. Iedereen in de crosswereld weet intussen dat ik diabetes heb. Ik sta bekend als ‘de diabeet’, daar heb ik verder geen moeite mee.

Sinds mijn vorige blog heb ik veel wedstrijden gereden, bijna elk weekend wel. Nog steeds verzuren mijn benen eerder dan ik gewend was, en ik moet langer herstellen. Alleen die tijd heb je op zo’n dag niet. Meestal ga ik dan gewoon maar door. Dat brak me laatst wel op, ik lag vrij vooraan in de finale maar 50 meter voor de finish ging het opeens niet meer. En toen ik van de fiets afstapte, zakte ik in elkaar. Gelukkig stond ik na de wedstrijd de dag erop wel als derde op het podium (rechts dus op de foto hierboven). Dat was stiekem toch wel een opluchting, zo van zie je, ik hoor gewoon thuis op dat podium, het kan dus nog, ook na een niet-fitte dag. 😊

Iedereen vraagt aan me: ben je niet zenuwachtig voor het WK? Maar de zenuwen vallen wel mee. Dat komt denk ik wel als we in het vliegtuig stappen. Wedstrijden vond ik de laatste tijd wel spannend. Dan sta ik te trillen aan het hek. 

M’n moeder vindt het wel doodeng. Maar altijd al eigenlijk, het gaat ook zo hard. Ze gaat wel mee naar wedstrijden, maar ze kijkt vaak niet naar de start. Pas na de eerste bocht, want die is het gevaarlijkst en als ik die goed door ben dan durft ze wel te kijken. De startheuvel is vaak 5 meter hoog. Laatst keek ze zelfs pas vlak voor de finish.

En ja, er zitten ook risico’s aan. In mijn eerste wedstrijdje toen ik 4 jaar was, heb ik mijn duim gebroken in de eerste ronde, maar ik ben gewoon doorgegaan. En toen ik twee jaar geleden mijn wijsvinger heb verbrijzeld, drie weken voor het EK in Italië, heb ik de wedstrijd toch gereden met handschoenen 3 maten groter voor de spalk, maar het ging wel. Ik laat me liever nergens door tegenhouden, dus ook niet door diabetes!

Nu dus op naar het WK in Baku, en daarna half juli het EK nog. Mijn doel is het podium halen. Maar ik ben ook blij als ik in de finale kom, bij de eerste 8. Jullie lezen van de zomer hoe het is gegaan! 

Suéla kan nog heel hard financiële steun gebruiken voor haar plannen. Steun haar via Talentboek.nl 


Gerelateerde blogberichten

30 juli 2018

Rosalie en Daniël trainen voor de New York Mini Marathon

Suela WK kampioen web.jpg
27 juli 2018

Sporten met diabetes kan wél, WERELDKAMPIOEN geworden!

rhf180527_Camino-RH2_2539 (1) (1).jpg
02 juli 2018

Een week diabetes