Gedachtenwolken over complicaties

Doeschka • 26 februari 2018
Doescka wolk 2.jpg

Pasen 1983. Dorst, dorst, en nog een dorst. Diagnose diabetes type 1. Complicatie 1: 6 weken opname in het ziekenhuis :-)

Wanneer ik bewust nadenk over wat diabetes doet en betekent, en kijk naar de omschrijving van complicaties dan kan ik hier de hele blog mee afmaken. Want kijkend naar de letterlijke betekenis is dit:

  1. Een complicatie is een probleem dat soms ontstaat bij een bepaalde handeling of op een bepaald moment. OF:
  2. Bijverschijnsel dat een aandoening of ziekte erger maakt. 

Hmm, eigenlijk heb ik dus iedere dag complicaties: hypo’s, hypers, of alleen al het nadenken over dat je complicaties kunt krijgen. Ben ik nou moe door mijn diabetes of zou het zo kunnen zijn dat ik gewoon veel heb gedaan. Net als ieder ander mens. Lastig dus ... complicaties. 

Ik denk dus dat ik geen complicaties heb, zoals oogaandoeningen, nieraandoeningen etc. Maar als ik er over nadenk zijn er dus heel wat meer complicaties. Of gewoon ongemakken? Interessant deze discussie met mezelf :-)

De complicatie waar ik het meeste last van heb is misschien wel de angst voor complicaties. De vele waarschuwingen, plaatjes, filmpjes en verhalen. Mijn eigen stemmetje in mijn achterhoofd.

Vanaf de 1e dag dat ik diabetes heb gekregen ben ik hiervoor gewaarschuwd en werd er dus bang voor. 35 jaar lang bezig geweest met wat als ... Natuurlijk niet ieder moment, maar bij controles, ontregeling en zo. Net als een donderwolk hangt deze ergens boven je hoofd en komt zo af en toe voorbij.

De enige periode waarin ik me van deze gedachten lekker niets heb aangetrokken was de puberteit. Ik heb gedaan alsof het er niet was. Geen wolk. Lekker leven en feesten. Niet altijd volgens het boekje maar wel leuk. Wellicht de slechtste fase voor de ontwikkeling van complicaties, maar wel de leukste en onbezorgdste. Simpelweg omdat ik me er lekker niet druk over maakte. (Voor alle lezers: ik zeg hier natuurlijk niet mee dat het goed is.)
 
En net als bij iedereen stopte deze periode toen het serieuze leven begon. Kinderen, vaste baan, verantwoordelijkheden en dus opnieuw was daar die donderwolk. 

Het stemmetje in je achterhoofd: pas op, je hebt kans op: ogen, nieren, gastroparese, noem maar op. Schuldgevoel dat af en toe de kop opsteekt. En als ik er niet aan dacht, dan kwam er een verzekeringsman die aangaf dat ik geen verzekering kan afsluiten, omdat ik statistisch niet oud word. Hmmm.
 
En wie weet word ik wel heel erg oud zonder lichamelijke en psychische complicaties. De vraag is welke complicatie dan het grootste is geweest …