‘Opgesloten’ in een ruimte van 1x1

ellenbuijsman • 13 November 2017
shrine20171101-11829-1u1u41d.JPG

Net als zoveel Nederlanders stond er dit jaar een vakantie op het programma. Dit jaar hadden wij een rondreis langs de oostkust van Amerika geboekt.

Niet zo lang voor de vakantie neem ik een beslissing… ik ga over naar een insulinepomp. Dit idee heb ik al een aantal jaren in mijn hoofd, maar de stap vond ik toen te groot. Van heerlijk anoniem een spuit met insuline in bijvoorbeeld mijn buik spuiten, naar in bikini lopen met een kastje dat voor iedereen zichtbaar is. Toch zet ik door en ga ik ervoor. Ik wil weten wat het is en hoe mijn lichaam op deze manier van medicijnen reageert.

Met nieuwe medicatie en nieuwe instructies bereid ik mijn reis voor. Vooral tegen de douanecontroles zie ik op, dus alle papieren moeten up to date zijn. Uiteraard word ik er bij de douane uitgepikt, maar zonder veel oponthoud mag ik verder, inclusief mijn medische handbagage. 

De vakantie kan beginnen!

Wanneer het vliegtuig vertrekt ben ik er helemaal klaar voor, lekker bij het raam en alles is geïnstalleerd voor een lange vlucht.

Maar na vier uur gaat het mis. Het zweten begint, de onrust in mijn lijf wordt erger en ik weet niet waar ik het zoeken moet. Snel pak ik mijn ‘survival’ kit erbij en meet mijn bloedglucose, 7.1. Dat kan het niet zijn. Snel schiet ik mijn vriend aan, want ik ga mij toch steeds slechter voelen en heb het idee dat ik flauw ga vallen. Ik heb niet meer de kracht om mijn eigen bloedglucose te meten of om überhaupt iets te eten.  

Daar zit je dan… 1x1 in je eigen ruimte en natuurlijk heerlijk op een rij bij het raam, ik kan geen kant op! Omdat ik zelf zit te vechten om bij bewustzijn te blijven pakt mijn vriend snel alle spullen om mijn bloedglucose nogmaals te meten.  Nog geen twee minuten nadat ik zelf een goede waarde heb gemeten vlieg ik naar een waarde van 5.0. Hij daalt gigantisch snel en vlug wordt de tas onder onze stoelen gepakt voor dextrose. Aangezien ik zelf niets meer kan pakken word ik letterlijk gevoerd. 

Dan na een kwartier begin ik weer een beetje mezelf te worden. Het zweten stopt en ik krijg weer wat rust. Even gaat er in je hoofd om wat er net allemaal is gebeurd, en wat als ik het niet ‘gered’ had. Op deze hoogte is er niet even een arts in de zaal. Al snel ga je verder. Even op het toilet mezelf opfrissen... we hebben nog vier uur te gaan. 

Het is vakantie, Amerika here I come!