In mijn vorige blog schreef ik over de aanloop tot mijn trouwdag, en over hoe (of!) een insulinepomp wel samengaat met een trouwjurk. En dan nu het vervolg!

Voor de bruiloft had ik besloten geen sensor te dragen, ik kon toch niet makkelijk bij de pomp als hij een alarm zou geven, wilde er niet de ganse dag mee bezig zijn en had in die tijd wat frustraties omdat de sensor verre van accuraat was. Omdat ik ook niet de hele dag bezig wilde zijn met checken hoe ik me voelde, had ik een prik-schema gemaakt en mijn moeder als diabetesbuddy aangewezen zodat ik zelf niet hoefde te onthouden dat ik moest prikken. Zo goed als kon ervoor gezorgd dat ik zo min mogelijk met mijn diabetes bezig zou zijn. Maar uiteraard was de diabetes het er niet mee eens... 

De nacht voor de trouwdag zat ik wat hoog voor het slapengaan. De dag ervoor alles gewisseld, van insuline tot setje tot batterij, en overdag deed mijn setje het prima. Het zullen de zenuwen wel zijn dus een bolus gedaan, basaal wat hoger, wekker om te prikken voor de zekerheid vast proberen wat te slapen. 

De hele nacht ben ik elke 2-3 uur wakker geweest om te prikken en/of naar de wc te gaan, ik wilde maar niet omlaag. Elke keer als de meter weer een veel te hoge waarde aangaf zakte ik dieper in een dip, straks was ik zo moe dat ik niet eens van mijn eigen bruiloft kon genieten. Mijn trouwdag was nog niet eens begonnen en de diabetes had al de overhand, ik denk niet dat ik harder kon balen. 

Uiteindelijk om 07:00 een half uur voor de wekker wakker, maar nu wel op 8. Gelukkig, er was hoop. Toen begon de dag en kwam de adrenaline, ik heb me erin mee laten slepen, genieten bij de kapper, gekdoen met de fotograaf, eindeloos (zo voelde het) wachten op mijn bijna-echtgenoot die 10 minuten te laat was (vast revanche voor alle keren dat hij op mij moet wachten...) en daar gingen we. Diabetes, had ik dat? Tot aan de lunch geen seconde meer aangedacht. 

Bij de lunch geprikt, 11.5. Mooi, niets meer aan doen dan zit ik in ieder geval niet te laag bij de ceremonie. Met heel veel moeite 1 boterham op, zelfs Sander kreeg bijna geen hap door zijn keel. Hoewel we elkaar al gezien hadden waren we toch wel enigszins nerveus, over 1,5 uur waren we officieel man en vrouw. 

De ceremonie was fantastisch, vervolgens naar buiten door de erehaag en dan eindelijk de taart! Gewoon heerlijk veel van gegeten en veel insuline gegeven. Halverwege tijdens het feest was er weer een prikmoment, oeps, 16.4. Bijbolussen en weer verder gaan. Zal wel door de taart komen en verder voelde ik me niet echt hoog. Bij het diner weer geprikt, 20 nog wat. Hmm da’s wel hoog, gebolust en heerlijk gegeten. Voor het slapengaan nog steeds op 20. La la la, ene oor in andere oor uit. 

Het was pas twee weken later tijdens onze huwelijksreis, toen mijn echtgenoot vroeg hoe hoog ik ook alweer zat bij het eten, dat ik besefte dat ik de hele dag eigenlijk belachelijk hoog gezeten had. Eerst wilde ik het niet eens geloven, zo hoog zat ik toch helemaal niet? Oeps, toch wel dus, verdrongen, niet bij stilgestaan, die dag ging tenslotte een keer niet om mijn suikers. Ik heb het na moeten zoeken in mijn meter voor ik het geloofde. 

We hebben een topdag gehad. Had de dag er anders uit gezien als ik geen diabetes had gehad? Eigenlijk niet heel veel. Het belangrijkste is dat wij de dag van ons leven hebben gehad, en de diabetes, die is zo goed als kon op de achtergrond gebleven.