A dream come true

hanna.trommel • 10 July 2017
shrine20170918-22851-n7mpms.jpg

YES! Het is me gelukt! In mijn vorige blogs (Wie wil er nou een marathon lopen? en Voor herhaling vatbaar) schreef ik over de aanloop naar de marathon van Amersfoort en hoe spannend het was of ik die ging halen. In deze blog het positieve resultaat!

18 juni, 7:30. Ik word wakker met een suiker van 6,6 (YES!) en begin mijn voorbereiding voor de wedstrijd van 10 km, die om 10:00 uur begint. Ik heb gelukkig in de afgelopen 24 uur hypo’s kunnen vermijden, anders zou ik de wedstrijd sowieso niet kunnen/mogen lopen. De afgelopen maanden heb ik geëxperimenteerd met verschillende voeding op wisselende momenten, om te kijken wat het beste werkt voor een hardloopwedstrijd van 10 km. Ik neem mijn granenontbijtje om 8 uur en bolus daarvoor 10% minder insuline. In het uur daarna blijf ik rond de 4,5 hangen, dus ik sla alvast wat limonade achterover. 

9:30. Ik ben klaar om te gaan en met een waarde van 8,8 stap ik met mijn hardloopmaatje op de fiets. 20 minuten later staan we aan de start. Het is dan inmiddels zo’n 28 graden en nog voordat we begonnen zijn, staan we al flink te zweten. 5 minuten voor de start zit ik nog maar op 9,0, dus er gaat nog wat halfpure limonade in. We hebben 2 flesjes water en 2 met limonade bij ons, dat moet genoeg zijn voor onderweg. De start laat nog 10 minuten langer op zich wachten. In dit geval best voordelig, want tegen 10:10 uur stijgt mijn suiker eindelijk flink en zit ik op 11,0. 

De wedstrijd is, vooral door de warmte, best pittig. Voor het eerst heb ik echter geen last van mijn suiker, die na 5 km op 13,0 blijft hangen. Heerlijk, geen hypo’s en dus lekker doorrennen! Na zo’n 8 km beginnen de spierpijn en moeheid toch wel flink toe te slaan, maar vrienden en familie aan de kant van de weg en bij de finish geven me veel positieve energie. Met een suiker van 10,5, een energielevel van 0 maar enorme voldoening bereik ik na 1:00:42 de finish, waar trotse familie en schoonfamilie me staan op te wachten. Een prachtig moment om nooit te vergeten!

Je kunt meer dan je denkt. Dat is vaak tegen me gezegd, maar dat wilde ik nooit geloven. Hardlopen was voor mij onmogelijk en dat bleef zo. Toch heb ik dat ergens nooit helemaal willen accepteren en ben ik blijven trainen en uitproberen. Het heeft me jaren gekost, maar uiteindelijk bij een 10 km-finish gebracht. Eigenlijk heb ik een hekel aan die inspirerende quotes, maar ik wil lezers die ook moeite hebben met sporten toch meegeven: blijf uitproberen en geef niet op. Je kunt vast niet alles, maar meer dan je denkt.