Blog Kirsti - Suikermama's - You can do it header.jpg

You can do it! Diabetes en zwangerschap is niet per sé topsport

Dit ben ik: Kirsti, suikermama van twee heerlijke jongetjes. Sinds 2016 weet ik dat ik diabetes type 1 heb en inmiddels heb ik dus twee zwangerschappen doorlopen. Ik wil andere vrouwen met diabetes type 1 die een kinderwens hebben, die zwanger zijn en die net bevallen zijn, meegeven dat jij dit óók kunt! Ja, je hebt diabetes, maar nee – dat hoeft een blije, fijne zwangerschap niet in de weg te staan. Je moet alleen even weten hóé – en daar help ik je graag bij!

Zwanger met diabetes type 1 – take one: Jonatan

Voordat ik zwanger raakte van Jonatan, hebben mijn man Benjamin en ik een fertiliteitstraject doorlopen bij het LUMC, want zwanger worden ging niet vanzelf. Toen het eindelijk gelukt was, kregen we met 11 weken te horen dat het hartje van onze baby niet meer klopte – die zwangerschap eindigde dus in een miskraam. Tegelijkertijd kreeg ik op datzelfde moment de diagnose diabetes type 1. Na vier maanden heel hard (ver)werken, kreeg ik groen licht om het nogmaals te proberen en zowaar – de tweede maand was het raak!

Toen ik de eerste positieve zwangerschapstest in handen had, begonnen de radertjes in mijn hoofd op topsnelheid te werken. Want let’s face it – een zwangerschap is voor een vrouw met diabetes type 1 net een beetje harder werken dan voor iemand met een ‘normale’ zwangerschap. Natuurlijk speelt er bij iedere vrouw door haar hoofd dat ze geen filet americain of gerookte zalm mag eten, maar bij ons is de hoogte van je suikers van invloed op de ontwikkeling van je kindje. En daarom zitten de meeste dames er heel strak bovenop, op die suikers. Want te veel hypers? Dan heb je kans op een te groot kind!

En laten we niet vergeten dat je bloedsuikermanagement zoals je dat gewend was, overboord kan. Er komen namelijk zoveel hormonen kijken bij een zwangerschap dat je diabetes vanzelf ontregeld raakt. Daarom wordt diabetes type 1 en zwangerschap wel eens omschreven als ‘topsport’ en ‘afzien’. Persoonlijk heb ik dat gelukkig niet zo ervaren, maar ik weet dat er genoeg vrouwen zijn voor wie dit wel geldt. Zij horen dit vanuit het ziekenhuis en gaan daarin mee.

Wat ik persoonlijk lastig heb gevonden aan zwanger zijn met diabetes type 1, was het vinden van een clubje vrouwen die hetzelfde doormaakten als ik. ‘Gewone’ zwangere dames genoeg, maar niemand met wie ik even kon kletsen over de invloed van die razende hormonen op m’n koolhydraat ratio’s, of bij wie ik m’n ei kwijt kon met zorgen over hoe-moet-dat-straks-nou-met-borstvoeding? Ik heb heel veel gehad aan mijn DVK, maar als ik op deze zwangerschap terugkijk heb ik me heel erg laten leiden door de protocollen in het ziekenhuis. Simpelweg omdat ik niet wist dat er alternatieven waren.

Mijn eerste zwangerschap ging gelukkig goed, zonder al te veel nare kwaaltjes. M’n suikers waren meestal in range, maar zeker de eerste paar weken kon ik van vermoeidheid echt direct m’n bed in als ik van m’n werk kwam. Het kost nogal wat energie, zo’n baby’tje maken. Gelukkig waren de groeiecho’s ook steeds in orde en op de 20-wekenecho was niks geks te zien. Naarmate mijn buik groeide, kreeg ik steeds meer zin om ons kleintje te ontmoeten.

Na een bevalling van 12 uur werd Jonatan uiteindelijk met een keizersnede geboren. Het inleiden (met een ballon) had weinig effect en een dag weeën-opwekkers helaas ook niet. Ik kwam niet verder dan 5 cm ontsluiting en het was een immense opluchting dat de gynaecoloog voorstelde om een keizersnede te doen. Ik was echt klaar met bevallen zonder resultaat op dat moment. Omdat het vrij laat op de avond was en er iemand van de kraamafdeling mee de OK op kon, is Jonatan geboren met een gentle sectio: hierbij mag je baby bij jou liggen terwijl je op de operatietafel gehecht wordt. Dan heb je dus die eerste kostbare momenten als moeder en baby samen, huid op huid. Voor mij was dat heel belangrijk en ik was in de wolken dat het zo ging. Zeker geen negatief gevoel bij deze keizersnede dus!

Take 2 – Julius

In augustus 2019 raakte ik zwanger van mijn tweede zoontje, Julius. Omdat ik het hele proces van een zwangerschap en diabetes type 1 bij Jonatan al een keer had meegemaakt, was ik in mijn tweede zwangerschap veel rustiger. Ik wist ook wat ik kon verwachten aan begeleiding vanuit het ziekenhuis (een geweldige, doorgewinterde DVK!) en wanneer ik zelf harder aan de bel moest trekken en voor mezelf moest opkomen. Bijvoorbeeld bij het bespreken van mijn geboorteplan en inleiding – daar kon ik de tweede keer veel duidelijker aangeven wat mijn wensen waren, zeker ook qua diabetes.

Ook Julius werd uiteindelijk geboren met een keizersnede. Net als bij Jonatan kwam ik bij deze bevalling niet verder dan 5 cm ontsluiting. Deze bevalling had ik zelfs geen pijnstilling (in tegenstelling tot 2 ruggenprikken bij de eerste) maar ging ik heel relaxed op mijn eigen muziek iedere wee tegemoet. Toen dat echter om 20.00 ’s avonds ook niet vlotte, heb ik zelf om een keizersnede gevraagd. Deze kon helaas niet als gentle sectio, dus ik heb Julius wel even bij me gehad, maar in een dekentje. Hij mocht meteen met z’n papa mee naar de kraamkamer en heeft gelukkig daar wel huid-op-huid met mijn man ‘gebuideld’. En ook dit was goed.

Een groot verschil tussen de twee bevallingen is wel echt de state of mind waarin ik was. Ik ging de bevalling van Julius véél relaxter tegemoet. De eerste keer weigerde ik pertinent een glucose- en insuline infuus. Ik vond dat niemand behalve ikzelf de regie over mijn regulatie moest hebben. Dat heeft me vooral veel strijd opgeleverd, en ook veel te veel stress tijdens de bevalling zelf. En laat me je vertellen… dat infuus komt er toch wel! Dus tijdens m’n tweede bevalling heb ik ‘m gewoon laten zetten en me beziggehouden met weeën en het welzijn van m’n baby, in plaats van met m’n insuline. Vertrouwen op de Dexcom, dat helpt natuurlijk ook wel heel veel.

Ik heb geen enkel alarm gehad de hele bevalling. Of dat nou aan het infuus lag? Het leek er ook wel heel sterk op dat mijn lijf begreep dat het bezig was met belangrijkere zaken dan diabetes!

Suikermama’s

De kennis die ik tijdens mijn eigen zwangerschappen opgedaan heb, geef ik graag door aan andere mommy’s (to-be) met diabetes type 1. Want wat is er nou fijner dan iemand aan je zijde hebben die herkent waar je doorheen gaat en handige tips & tricks voor je heeft om ermee om te gaan? Daarom heb ik samen met mede-mama-met-diabetes-type-1 Bea Suikermama’s opgericht. Wij organiseren ‘online pufclubs’ voor vrouwen die zwanger zijn en diabetes type 1 hebben. In die online meetings draait het om drie dingen: erkenning, herkenning en verbinding. Meer informatie vind je op www.suikermamas.nl.


Gerelateerde blogberichten

Blog Bea Pors - Suikermamas.jpg
02 augustus 2021

In blijde verwachting

Blog Orietta- Bram net geboren.jpg
18 september 2020

Nooit meer zonder CGM

Blog Romy - De bevalling en de eerste weken als moeder.jpg
27 april 2020

Mijn bevalling & de eerste weken als moeder