Blog Naziha - gedicht mijn type één zoon header.jpg

Mijn type één zoon

Een jaar geleden werden we gediagnosticeerd met een diagnose die ons leven even op zijn kop zette: diabetes type 1. Het was rond de periode van de eerste echte Covid-19 lockdown. Ons zoontje was 3 jaar en plots kregen we te maken met een ziekte die mij toen volledig onbekend was. Ik was bang en kon het eerst niet helemaal geloven. Ik heb me neergeslagen gevoeld en heb vaak gehuild. Er kwam zoveel bij kijken en op korte termijn moesten we thuis heel onze routine en structuur omgooien. Voedsel afwegen, koolhydraten tellen, vingerprikjes en bolussen geven. Maar hetgeen mij het meeste kwetste was zijn panische angst voor de naald van zijn insulinedraadje, wat echter om de drie dagen vervangen moet worden. Tijdens mijn verwerkingsproces schreef ik een boekje en bracht het uit, genaamd: 'Op avontuur met Nassie'. Hierin speelt een kindje met diabetes de hoofdrol. Voor mij was het enorm belangrijk om er geen klinisch boekje van te maken, maar eerder een boek waarin duidelijk wordt gemaakt dat een kind met diabetes meer zorg nodig heeft, maar verder heel gewoon is.

Nu één jaar later sta ik anders in het leven en weet ik dat het belangrijk is om niets vanzelfsprekend te nemen. Ik ben veel bewuster geworden van het voedsel dat we eten, van de positieve houding en kracht van een kind en hoe sterk mijn klein gezinnetje wel niet is. Ik heb meer van hem geleerd dan hij ooit van mij zal leren. Want waar ik bang was, was hij onbevreesd. Hij was de superheld waar hij van droomde en ik het kind dat daarnaar opkeek...

Elke dag is een strijd om balans te vinden tussen gezonde en evenwichtige voeding in een wereld van suiker. Maar mijn zelfvertrouwen is gegroeid en uitdagingen zullen ons pad altijd kruisen, maar we zullen ons erdoorheen navigeren. Want het enige dat ertoe doet is dat we onze kinderen aanmoedigen om in zichzelf te geloven en dat we ons perspectief verbeteren. Want mijn type één zoon is er één die de wereld nodig heeft. Want een kind als hij vult de ruimte met liefde en warmte, iets wat ons leven heeft verrijkt.

Onderstaand gedicht schreef ik vlak nadat onze zoon de diagnose kreeg.

Mijn type één, zoon

Mijn gedachten dwalen af en denken na over hetgeen mijn hart bezeert
Mijn adem stokt en de emoties gieren door mijn lijf
Een hartverscheurend vonnis
Type 1 diabetes deed zijn intrede en gooide ons leven even volledig overhoop

Eenzaamheid overviel me wanneer diabetes door iedereen werd genuanceerd
want al hetgeen ik ervoer was onverbloemd

Er woedt een onzichtbare oorlog ver van mij, maar ook heel dichtbij
Ik voel zijn hete adem in mijn nek
Maar niemand kan hem zien of voelen
Mijn zoon is in oorlog en de strijd wordt gestreden in zijn lijf

Bij festiviteiten en heugelijkheden denk ik enkel en alleen aan zijn hart en zijn nieren
De strijd is heftig, maar niet gestreden
Hij is als een dappere soldaat die zijn munitie om zijn middel draagt
Een pompje in zijn buidel en een draadje dat zijn pompje met het slagveld verbindt
Het houdt hem in balans en stabiel

Mijn zoon is in oorlog en de stille aanwezigheid van zijn vijand is voelbaar
Oorlog is een woord van pijn en erge herinneringen
Maar ook een woord van perspectieven
Paniek bekruipt me want ik kan mijn zoon wel uit de oorlog halen, maar niet de oorlog uit zijn lijf
Mijn keel stokt en de emoties gieren door mijn lijf

Veranderd zeg ik u, alles is veranderd
Uit mijn keel ontsnapt een zachte snik en storm raast door mijn hoofd
Hoeveel naalden zal ik nog steken en waar zelfs nog
Littekens zijn er genoeg boven en onderhuids
Het zijn oorlogstrofeeën die van hem af te lezen zijn

Mijn zoon vecht tegen zijn onmacht, maar hij kwam, hij zag en hij geeft niet op
Mijn keel stokt en de emoties gieren door mijn lijf


Gerelateerde blogberichten

Blog- Zoete bubbel.jpg
20 november 2020

‘Zoete Bubbel’ – het verhaal achter het liedje

Gedicht Suikerkontje - Geef je ziekte maar aan mij.jpg
31 juli 2020

Geef je ziekte maar aan mij...

Blog Celeste - een bijzonder examenjaar.jpg
22 juni 2020

Een bijzonder examenjaar