Blog Bea Pors - Suikermamas.jpg

In blijde verwachting

Na 18 jaar diabetes, met veel downs en een aantal ups, besloten mijn vriend en ik dat we het tóch aandurfden. Een jaartje topsport beoefenen. Want dat is wat je overal leest en hoort als het om een zwangerschap in combinatie met diabetes type 1 gaat. 

Gespannen zat ik tegenover de internist om te vertellen over onze wens. Meteen stak ze van wal dat het beter is om over te stappen op een pomp. Mijn HbA1c was namelijk te hoog (61) en met een pomp krijg je die veel sneller naar beneden, aldus mijn toenmalige internist. (Een HbA1c van 53 of lager is gewenst vóórdat je zwanger raakt) Ik wilde niet aan een pomp en gaf aan dat ik er best naar wilde kijken maar dat ik eerst met mijn oude vertrouwde pennen aan de slag wil om te proberen mijn bloedsuikerwaardes te verlagen. Schoorvoetend ging ze hier mee akkoord máár ik moest wel langs de gynaecoloog voor een pre-conceptie-consult. Zo gezegd, zo gedaan. En wie denkt dat we in jubelstemming het ziekenhuis verlieten, heeft het mis. Het werd een monoloog vol risico’s waarbij de desbetreffende gynaecoloog aan het einde ook nog aanstipte dat ik, als barende T1D-vrouw, zelfs 1% extra kans heb om te sterven tijdens de bevalling. Oh ja. Ik ben ook geopereerd aan mijn blinde darm en hierdoor is de kans op verklevingen in mijn eileiders groter. Of ik daar ook rekening mee wilde houden.

Gedesillusioneerd wandelde ik het ziekenhuis uit. Mijn vriend had gelukkig meer realiteitszin en voor die les ben ik hem tot op de dag van vandaag enorm dankbaar. “We maken ons pas zorgen, als er daadwerkelijk iets is om ons zorgen over te maken. En dat is er op dit moment niet, dus we maken ons geen zorgen.’ Deze mantra heb ik dagelijks herhaald. Ik ging aan de slag met mijn HbA1c en liet alle doemscenario’s links liggen. Want de kans dat het gewoon allemaal goed ging, was vele malen groter dan alle percentages die benoemd werden door de internist en gynaecoloog. En dat ik op mezelf kon vertrouwen dat bleek ook: ik had binnen drie maanden mijn HbA1c op 49 (door gebruik van insulinepennen) en ik was een half jaar later zwanger. Terwijl mijn HbA1c verder daalde: 43!

Na de positieve test begon de medische molen op volle toeren te draaien. Terwijl mijn suikers als een speer gingen (mijn TIR was constant 80%+ en mijn HbA1c daalde naar een waarde van 34), de baby keurig op de curve doorgroeide en ik mijzelf enorm goed voelde … wandelde ik ziekenhuis in en ziekenhuis uit.

Steeds weer herhaalde ik mijn mantra, sloot me aan bij een hypnobirthing groepje, ging terug naar het diabetesbehandelteam waar ik zat voor mijn verhuizing naar Zeeland, en bleef mijzelf focussen op positiviteit en kracht.

Medische muur

Ondertussen ging ik van oogarts, naar internist, naar diabetesverpleegkundige, naar de verloskundige, naar de gynaecoloog én ik moest ook nog in de gaten houden of de één wel met de ander communiceerde. En dat allemaal terwijl ik zwanger was. En vooral niet ziek. In mijn hypnobirthing groepje voelde ik mij een buitenstaander omdat ik met alle medische toeters en bellen te maken had en zij (bij wijze van spreken) thuis met geurkaarsen in bad gingen bevallen. Terwijl ik mij fysiek vele malen beter voelde dan zij. Ook mijn vriendinnen, bij wie ik regelmatig mijn frustraties uitte, konden zich niet inleven in hoe het voor mij was. De medische muur waar je tegenaan loopt als zwangere met diabetes, hadden zij immers nooit ervaren tijdens hun zwangerschappen.

Het kostte mij gaandeweg de zwangerschap moeite om mij vast te houden aan mijn mantra. De focus op risico’s en angst was constant aanwezig omdat ik zó vaak in het ziekenhuis zat. Qua bloedsuikermanagement vond ik mijn zwangerschap geen topsport, dat had ik helemaal in de smiezen. Het topsport gedeelte zat ‘m meer in het bieden van weerstand aan de focus op risico’s en angst van de gynaecologen.

Het bleef een eenzame strijd die ik uiteindelijk heb gevoerd tot aan de geboorte van onze dochter Amelle. Amelle is met 39+1 weken geboren en met een geboortegewicht van 3355 gram, absoluut geen ‘suikerbaby’ te noemen.

Suikermama’s

Deze zomer zijn wij gestart met een online programma voor zwangere vrouwen met diabetes type 1. Deze vrouwen bieden wij een platform om hun zorgen, ervaringen en blijdschap te kunnen delen met gelijkgestemden. Met digitale babyborrels, expert sessies en een online community. Want wie anders dan ‘lotgenoten’ weten wat jij doormaakt? Dus ben je zwanger én heb je diabetes type 1? Meld je dan aan bij Suikermama’s United: www.suikermamas.nl

Foto: Irene Putting


Gerelateerde blogberichten

Blog Kirsti - Suikermama's - You can do it header.jpg
31 augustus 2021

You can do it! Diabetes en zwangerschap is niet per sé topsport

Blog Orietta- Bram net geboren.jpg
18 september 2020

Nooit meer zonder CGM

Blog Romy - De bevalling en de eerste weken als moeder.jpg
27 april 2020

Mijn bevalling & de eerste weken als moeder