Blog Miss Dynamite - Een nieuwe liefde.jpg

Een nieuwe liefde

Terugkijkend op de laatste 8 zomerweken kan ik vol passie zeggen dat ik een nieuwe liefde heb gevonden: rolskiën! Of de liefde wederzijds is en fijne resultaten zal opleveren in de sneeuw, dat kan ik nog niet zeggen. Ik was snel bevangen! Al leverde het rolskiën mij in het begin, zoals vaker bij prille liefdes, lichtelijk buikpijn op van onzekerheid.

Op 1 juli haalde ik bij Vasa Sport mijn eigen materiaal op. Het keek mij nog een kleine twee weken hoopvol aan met de vraag wanneer we samen naar buiten zouden gaan om avonturen te maken. De regenbuien van begin juli wisten mij maar niet te motiveren om zelf te starten. En mijn enthousiasme omdat de sportschool weer geopend was hielp ook niet mee om op de latjes te gaan staan.

Tot 15 juli! Ik begon voorzichtig met een rondje park van 5 kilometer en een tempo van 10 kilometer per uur. Het zag er waarschijnlijk uit als ‘bambi on ice’, ontzettend wiebelig en bang om hard te crashen zoals een teamgenoot van de Bas van de Goor-groep was overgekomen toen hij tijdens zijn eerste training solo een flinke smak achterover maakte. Maar niet ontmoedigend door dat vervelende bericht nam ik me voor om elke week drie keer te gaan rollen. Net zo lang totdat ik het gevoel van balans zou krijgen, vaardiger zou worden in remmen, bochten nemen en heuveltjes op en af gaan. Mijn sabbatical tot 1 september gaf me alle tijd en ruimte om lekker te trainen en progressie te maken.

‘Alle begin is moeilijk’ wordt wel eens gezegd, als ook ‘oefening baart kunst’. En hoe cliché dat ook mag klinken, het is hartstikke waar. Alleen het aankleden al vergde in het begin aandacht. Schoenen net aangetrokken, oh nee….. suf, ik had mijn kniebeschermers éérst om moeten doen. Schoenen weer uit. Elleboogbeschermers per ongeluk als kniebeschermer aantrekken en er dan achter komen dat de elleboogbeschermers (eigenlijk kniebeschermers dus) wel erg ruim zijn voor de ellebogen, weer alles uittrekken. Helm, bescherming, rollers en stokken bij je hebben, maar dan je handschoenen vergeten zijn. Een andere teamgenoot meldde dat ze op haar oefenterrein was aangekomen en erachter kwam dat ze de stokken was vergeten. Oeps… 

Naast al het materiaal en de bescherming ook nog een drankgordeltje, dextro en de telefoon mee. Na een paar weken ben ik zo ver dat ik een checklist in mijn hoofd afvink voordat ik de deur uitga en kan ik steeds sneller beginnen aan de training. Ook met warm weer vergt het wat doorzettingsvermogen om soppend in je gevoerde winterschoenen en met handschoenen aan te trainen. Eigenlijk is het een rare vertoning: in een korte short en – top met handschoenen en gevoerde schoenen aan in de volle zon voorbij glijden. Inmiddels heb ik ontdekt dat er gelukkig ook zomerschoenen bestaan.

Dat rolskiën een niche sport is merkte ik al snel. Onderweg krijg ik steevast vragen en opmerkingen op mij afgevuurd: “Wat doet u voor een sport?”, “Wat stoer zeg!”, “Zeker erg zwaar….?”. Toen de 11-jarige zoon van een vriendin mij tijdens het rollen op zijn fiets begeleidde en zei dat hij ook graag wilde rolskiën had ik de bevestiging: rolskiën en langlaufen is zeker geen suffe bejaardensport. Het is hartstikke cool, zelfs met 35 graden, en zeker ook een ontzettende goede training! Je gebruikt veel spiergroepen en je krijgt er een supersterke core van. Na de eerste paar trainingen voelde ik de dieper gelegen buikspieren lekker zeuren. Om mijn core verder te ondersteunen heb ik de pilateslessen, het indoorroeien en krachttraining weer opgepakt. Fietsen en hardlopen doe ik op de dagen dat ik niet rol.

Het rolskiën gaat na de eerste onwennige ritjes gelukkig steeds beter. Elke keer weer verbeter ik mijn tempo of de afstand. Inmiddels zit ik na een week of 8 training op zo’n 25 kilometer en tik ik een kleine 13 kilometer per uur aan. Aandacht voor de techniek blijft belangrijk. En verbetering van de techniek vertaalt zich simpelweg in verbetering van het tempo. Elke zaterdag heb ik training en word ik ermee geconfronteerd dat het niet zo simpel is als het lijkt. De diagonaal of klassieke pas op rollers vind ik werkelijk een hel. Daarnaast moet ik oppassen dat ik niet word gebombardeerd tot de Paula Radcliffe van het cross-country skiën omdat ik net als zij lichtelijk een kleine tik met mijn hoofd begon te ontwikkelen omdat ik mijn hoofd niet goed meenam in de rompbuiging en daarmee de spanning van mijn romp haalde. Ook de vorlage blijft belangrijk; het inleunen naar voren. Dat voelt wiebelig in het begin. Om het juiste gevoel te krijgen werd mij gezegd in het gras te gaan staan en zo naar voren te leunen. Uiteindelijk leunde ik iets te ver naar voren en lag ik voorover gedoken, plat op mijn buik met mijn gezicht in de berm. Het zal een hilarisch gezicht zijn geweest voor voorbijgangers. Dat was dus iets te ver! Nadat mijn trainster mij aan mijn drankgordel vasthield en ik voorover kon leunen voelde ik wat de bedoeling was.

Ik ben super enthousiast en heb ontzettend veel zin om nog veel meer en veel sneller te rollen en uiteindelijk lekker buiten in de sneeuw aan de slag te gaan. Uitdaging genoeg: er zijn heel veel sneeuwmarathons over de wereld, maar ook dichterbij huis in Europa te doen. En dat je met je rollers ook prachtig de natuur in kunt, bleek uit jaloersmakende foto’s van een teamgenoot rollend in Noorwegen. Super gaaf!

Ik was er al, en ben er nog steeds van overtuigd dat duursport en zelfs extreme duursport met diabetes type 1 mogelijk moet zijn. Het vergt alleen aandacht en liefde voor je lijf. Omdat ik de afgelopen weken 12 tot 15 uur per week sport merk ik dat ik weer veel vaker in hypo’s zakte. De langwerkende insuline heb ik meteen weer met twee eenheden naar beneden bijgesteld en van mijn langwerkende gebruik ik momenteel nog zo’n 60% van de hoeveelheid die ik in de periode van 16 maart tot 1 juli gebruikte. Met voldoende isotone drank tijdens het trainen en het direct eten na de training houd ik het perfect onder controle. Qua voeding mag ik wat meer gaan eten omdat ik ’s nachts soms wakker word met een knorrende buik om vervolgens midden in de nacht een bak yoghurt met banaan en zelf gebakken granola te eten in bed. Vanaf 1 september ga ik na mijn sabbatical weer aan het werk. Dat zal misschien opnieuw zoeken worden naar balans: wanneer, hoe vaak en hoe lang trainen, en wat betekent dat voor mijn hoeveelheid insuline? Ik maak me er geen zorgen om, voel me ontspannen en ben vol vertrouwen dat ik steeds, vaak zelfs op gevoel, de juiste aanpassingen doe waardoor ik lekker op het juiste spoor blijf.


Gerelateerde blogberichten

Blog Miss Dynamite - Met vallen en opstaan vooruit.jpg
29 juni 2020

Met vallen en opstaan vooruit….

Blog Miss Dynamite - Een lesje in mentale flexibiliteit.jpg
24 mei 2020

Een lesje in mentale flexibiliteit?

Blog Miss Dynamite - op weg naar de Vasaloppet in 2021.jpg
23 maart 2020

Op weg naar de Vasaloppet in 2021