Blog Willeke - hypo supercross - fotograaf Bart Amsing.jpg

Een paar minuten zonder mijn sensor-ontvanger…

Al vele jaren organiseert mijn vriend Pepijn de Dutch Supercross met vele vrijwilligers. Ooit zijn wij met z’n tweeën begonnen dit te organiseren, maar door mijn diabetes was deze drukke tijd niet echt ideaal om mijn suikers op peil te houden. Het evenement is zo groot geworden dat we momenteel met 160 vrijwilligers hieraan meewerken. Ik heb een paar stappen terug gedaan, qua organiseren lukt mij dit met mijn diabetes niet meer en het meemaken vanaf de zijlijn is ook prima. Soms moet je kiezen voor je gezondheid en ook dat was deze keer zo.

Het is een druk, leuk en spectaculair weekend waarbij in een grote hal een heuse crossbaan wordt gebouwd en waar veel publiek op af komt. Ook zijn er standjes en live muziek en allerlei activiteiten voor kinderen. Ik houd mij bezig met de verloting: bedrijven vragen om prijsjes beschikbaar te stellen en de prijsjes in het weekend verloten door middel van lootverkoop. De opbrengst is voor de Supercross. Leuk om te doen en met hulp van een paar meiden erg gezellig.

Ook die bewuste zondag. Het evenement liep ten einde en was weer erg druk bezocht. Ik had mijn hotelkamer al leeggehaald, een plaats voor mij om tijdens het weekend uit te kunnen rusten en tussendoor even te kunnen slapen. De verlotingsstand was al helemaal leeg en de overgebleven prijzen in de bus geladen. Ik was er met onze twee kinderen, Jasper en Eva. Jasper was met een vriendje en die zou worden opgehaald door zijn ouders. Eva had ik al in de auto gezet en gezegd dat ik even de jongens ging zoeken omdat het vriendje zijn ouders er ook al waren en wij ook naar huis zouden gaan.

Mijn tas met de ontvanger van mijn sensor had ik ook in de auto gelegd, ik zou er immers zo weer zijn. De jongens zijn snel gevonden, maar onderweg naar de auto’s krijg ik een hypo die ik zelf niet voel aankomen. Mijn sensor werkt uiteraard niet, want de ontvanger zit in mijn tas en die ligt in de auto…

Gelukkig voor mij loopt een hele goede vriend van ons, Brian, achter mij aan en ziet mij zwalkend naar de auto van Jasper zijn vriendje gaan. Daarna hoort hij mij met dubbele tong praten met de ouders. Hij kapt het gesprek af en neemt me vervolgens mee naar de hal en zet me op een stoel. Ik maak dit zelf allemaal niet bewust mee …

Brian haalt mijn vriend Pepijn erbij en samen proberen ze mij wat te laten eten en drinken. Ook wordt de arts van de motorcross erbij gehaald die nog aanwezig is met een aantal EHBO’ers. Het duurt erg lang voordat ik reageer en ze besluiten om een ambulance te bellen. Inmiddels is mijn dochter uit de auto gehaald en naar de kantine gebracht waar twee lieve vriendinnen zich om haar bekommeren. Onze zoon staat bij mij. Hij is dan ook de eerste die ik zie als ik weer bijkom. En twee ambulance-medewerkers met daarom heen ontzettend veel mensen.

En ik? Ik zit daar in het midden op een stoel me een partijtje ellendig, schuldig, verdrietig en boos te voelen. Waarom nou?! Waarom moet dit leuke weekend nou weer zo vervelend eindigen. Jasper heeft tranen in zijn ogen en Eva is overstuur en zit in de kantine. En dan nog maar niet te spreken van al die mensen die bij de Supercross helpen en mij allemaal kennen. Na een tijdje knap ik weer op en als ik weer kan lopen word ik naar de kantine gebracht, waar Eva is en eet daar nog een broodje.

Er is maar één ding: ik wil naar huis! Ik voel me diep ellendig, nat van het zweet, hoofdpijn en schuldig … Waarom heb ik nou mijn sensor-ontvanger niet gewoon bij mij gehouden? Dan was ik op tijd gealarmeerd en was er niks aan de hand geweest. Nu zit ik daar als een hoopje ellende en ben blij dat Brian voorstelt om mij in mijn auto naar huis te brengen. Kids mee en zijn vrouw rijdt achter ons aan en ook Pepijn komt even later thuis met onze bus. Wat is het dan fijn om thuis te komen en een heerlijke douche te kunnen nemen! Wel heb ik de ouders van Jasper zijn vriendje gebeld om te vertellen wat er gebeurd was. De vader dacht dat ik aangeschoten was, omdat ik best wel veel onzin uitkraamde. Dat heb ik maar gauw uit de wereld geholpen, want ik drink eigenlijk nooit alcohol.

Dus jullie raden het al, vanaf dat weekend is de ontvanger van de sensor altijd bij mij in de buurt. Het is een deel van mij, die mij behoedt voor die vervelende hypo’s. En op zulke momenten besef je weer: wat een geluk dat ik een sensor heb! Want zonder zou deze vervelende dag een dagelijks iets zijn, en daar moet je toch niet aan denken!

Fotograaf header: Bart Amsing


Gerelateerde blogberichten

Boek HYPER - Thecla Groot Koerkamp - header.jpg
02 juli 2020

Voorpublicatie nieuw boek HYPER

Blog Jupiter - Mijn hypo unawareness.jpg
08 juni 2020

Mijn hypo (un)awareness

Blog Annemarie - hypo in de skilift.jpg
24 februari 2020

Hypo in de skilift