Blog Nicole - Vanzelfsprekendheid 1400 x 660 px.jpg

Vanzelfsprekendheid

Ken je dat? Dat lichte gevoel dat sommige mensen je kunnen geven? Die mensen die als vanzelfsprekend met alle liefde voor je kind willen zorgen ondanks de extra zorgen? Terwijl je weet dat dit níet vanzelfsprekend is?

Wij zijn verhuisd. Naar een ander dorp, meer achteraf. Dit was al jaren een grote wens, maar we vonden niet wat we zochten. En er was steeds die twijfel. De twijfel of het wisselen van school wel goed was voor Sophia met haar diabetes. De samenwerking met school verliep stroef en kostte ons veel energie, maar we wisten in ieder geval waar we aan toe waren. Op een nieuwe school zouden we weer vanaf 0 moeten beginnen. En uit ervaringsverhalen van anderen begrepen we wel dat het gras meestal niet groener is bij de buren.

En toen kwam daar onze droomtuin mét droomhuis voorbij. Het eerste dat we deden was de school in het nieuwe dorp bellen: “We willen een huis in het dorp kopen. Hoe staan jullie tegenover de diabeteszorg die onze dochter ook op school nodig heeft?”. Het antwoord was positief. Ze wilden niet alleen meten wanneer nodig, maar door het invoeren van een continurooster wilden ze zelfs insuline leren spuiten. We voelden dat het goed zou komen, gingen op vakantie en deden een bod op het huis.

En hier zitten we dan! Sophia zit nu 3 maanden op haar nieuwe school. Wat een verademing en wat voelen we ons welkom. Ik word met regelmaat emotioneel als ik tegen anderen vertel hoe het op school gaat. Want wat zijn we bofkonten. De leerkrachten zien het extra werk ten gevolge van de diabetes als een vanzelfsprekendheid en voeren alle zorg met liefde uit. En dat zien we, en voelen we. En we weten: het ís niet vanzelfsprekend. We zijn ze onwijs dankbaar. Hen en alle anderen die ons helpen. Een moeder van een vriendinnetje die aanbiedt om te leren spuiten zodat Sophia gewoon kan blijven spelen als ze te hoog zit, oma die een nachtje oppast zodat wij als ouders een nachtje door kunnen slapen, onze lieve vrienden waar we ons verhaal aan kwijt kunnen en verdriet én geluk mee kunnen delen.

Dankzij jullie voelen wij ons licht. Dankjulliewel lieve mensen. Dankjulliewel voor deze vanzelfsprekendheid. Jullie zijn goud waard!


Gerelateerde blogberichten

Blog Jupiter - Mijn diabetes in mijn kindertijd.jpg
27 september 2019

Mijn diabetes in mijn kindertijd

27 augustus 2019

Met diabetes naar school | Diabetes TV | Afl 17

Blog Jacqueline - hypo 1400 x 660 px bewerkt.jpg
29 juli 2019

Ik prop vier dextro’s in zijn mond en hoop dat hij kan kauwen