Blog Deniz - De keerzijde 1400 x 660 px 2.jpg

Een diabeteshulphond, de keerzijde

Als ik opsta gaat mijn innerlijke alarmbel onmiddellijk af. Kijk op mijn pomp; alleen als mijn bloedglucosewaarde tussen 6 en 8 mmol is, kan ik met een glimlach de dag beginnen. Anders begint het ‘managen’ onmiddellijk. Even prikken, vaak bijstellen, ondertussen een kopje koffie en mijn diabeteshulphond Kaya eten geven.

Kom maar op met je mantra van ‘heb discipline, zet door!’. Die herhaal ik de hele dag door om al de hypo’s  en hyper’s te managen tijdens afspraken, wandeling, fietsen, een feestje of ziekte… Ondertussen maakt Kaya een dansje in de keuken. Het is een Engelse Springer Spaniel, oorspronkelijk een jachthond die prachtige bewegingen van geluk kan maken. Dit keer omdat ze brokjes krijgt voor ontbijt.

Kaya is mijn levenslust geworden, zij sleept mij door de dag. Het is net een echte relatie; je kan en wil niet meer zonder. En toch droom ik soms stiekem van vrij zijn zonder een hulphond aan mijn zijde.

Sinds de dag dat de training begon, gaat Kaya overal maar dan ook overal mee naartoe; naar werk, supermarkten, winkels, ziekenhuizen, hulpverleners, openbaar vervoer, vakanties. Het huis verlaten is alles behalve spontaan. Ik heb een waslijst aan spulletjes die nodig zijn voor een kleine wandeling tot aan een gesprek in het ziekenhuis. In mijn tas zit: een bloedglucosemeter, strips, een insulinepen, batterijen, dextro, hondenkoekjes, poepzakjes, een riem, een dekje, een waterbakje, een bal …oh ja, en natuurlijk sleutels, een mobiel en al die andere dingetjes die een gezond mens meeneemt in zijn tas!

In mijn beleving is dit heel irritant, het feit dat ik afhankelijk ben van zoveel spullen en nog erger; spullen waar ik ook echt niet zonder kan! Ik mag nooit in de verleiding raken om spontaan iets te ondernemen. Je zult maar een ding vergeten. Behalve dat dit nare gevolgen kan hebben, heb ik een beschuldigende innerlijke stem: ‘Je bent vergeetachtig’, ‘je bent stom’. Deze stem plaagt mij terwijl ik zoek naar wat ik mogelijk ben vergeten. Mijn hoofd is altijd druk bezig. Ik zie op dit soort momenten de focus van Kaya. Zij observeert, eigenlijk ruikt zij aan mij een staat van spanning. Haar schattige neus en blik werken als een spiegel. Zij onderbreekt het moment van zware gevoelens en wij vertrekken samen voor de zoveelste keer voor een wandeling.

Na een jaar was Kaya voor mij een vanzelfsprekendheid geworden. Ik kan mij niet meer inleven in de tijd zonder Kaya, toen ik nog fulltime werkte en altijd druk was met werk, dansen, naar de bioscoop en reizen. Al deze activiteiten lukken me inmiddels nog maar heel af en toe, want met Kaya moet je keuzes maken. Naar de sauna, een concert, festival of het zwembad ga ik simpelweg niet meer. De drukte, geluidsoverlast of hitte is voor Kaya geen pretje. Verre reizen zijn uitgesloten. De keuze voor een nieuwe baan wordt aanzienlijk beperkt met een hulphond. Haar thuis laten is ook geen optie, want na de intensieve training heeft Kaya een sterke loyaliteit ontwikkeld met verlatingsangst als gevolg. Op fysiek- en gevoelsniveau ben ik afhankelijk geworden van Kaya en dat voelt niet altijd fijn.

Toen Kaya afgelopen zomer plotseling ernstig ziek werd, wist ik niet wat mij overkwam. Ik kon niet geloven dat na 3,5 jaar investering in tijd, geduld, samen zijn, grote kosten en geen comateuze hypo’s meer, zij zomaar uit mijn leven kon verdwijnen. Hoe neem je afscheid van een levend wezen dat je zo dierbaar is geworden. Hoe laat je de gedachte los dat je weer alleen bent met de angst voor een hypo?  Het is gewoon dikke pech als je hulphond ziek wordt. Maar, wonder boven wonder werd Kaya beter.

Dat brengt mij bij een ander praktisch nadeel: Kaya heeft een prijskaartje. De behandeling van Kaya was een dure grap. Ik ben blij dat ik een zorgverzekering voor haar heb afgesloten. 

Verder wordt de training voor een hypo-unawareness hulphond niet vergoed door de zorgverzekeraar. Deze loopt in de duizenden euro's. Daarnaast heb je jaarlijks terugkerende kosten aan certificering, zorgverzekering, verzorging en eten. Ik heb ook een elektrische bakfiets gekocht zodat ik Kaya makkelijker kan vervoeren. Elektrisch zodat ik niet voortdurend in een hypo schiet tijdens het fietsen. Daarnaast heeft Kaya niet het eeuwige leven, zelfs in de beste gevallen mag een hulphond 10 jaar voor je werken. In alle opzichten is het een kostbare investering.

Kortom, het hebben van een diabeteshulphond vraagt om heel veel structuur, nadenken en volhouden. Wel of geen energie, goed of slecht weer: Kaya moet dagelijks 4 keer worden uitgelaten. Gelukkig maakt zij mij blij en waarschuwt ze bij iedere hypo! En maakt ze mij maar een enkele keer boos wanneer ze tijdens een wandeling gaat rollen in een dooie vogel of vis, net voordat we op afspraak moeten komen bij de arts. Het blijft natuurlijk een jachthond :-)


Gerelateerde blogberichten

Blog Annemarie 1400 x 660 px.jpg
11 april 2019

Mentale druk

Blog Annemarie - Een zomerse zondagochtend 1400 x 660 px.jpg
18 oktober 2019

Een zomerse zondagochtend

Blog Suzan - Diabetes in de dixie - 1400 x 660 px.jpg
12 september 2019

Diabetes in de dixie: hoe alles verandert op een festival-wc