Blog Suzan - Diabetes in de dixie - 1400 x 660 px.jpg

Diabetes in de dixie: hoe alles verandert op een festival-wc

Met een grote lach op mijn gezicht banjer ik met mijn sandalen door het zand. In de verte klinkt al muziek, de beveiliging ben ik met alle dextro, cola en naalden eenvoudig doorgekomen en op mijn schouders voel ik de warmte van de zon. Perfecte omstandigheden voor een festival. Deze diabeet heeft zin in een feestje en gaat vandaag in de stralende zon eens even lekker aan het bier. Zittend op een bankje - de eerste artiest heeft het podium nog niet betreden - denk ik terug aan een jaar geleden…

Hetzelfde festival, maar de omstandigheden… een tikkeltje anders. Zeiknat van de regen wurm ik mij die dag een smerige dixie in. Terwijl ik mijn broek naar beneden trek, hoor ik de regen op het dak van de festival-wc neerkletteren. En dan… AUW! Met een onhandige beweging blijf ik haken achter het slangetje van mijn infuus. In een honderdste van een seconde trek ik het infuus uit mijn lijf.

Duizend scheldwoorden schieten door mijn hoofd. Kan ik ‘m nog terugduwen? Nee, natuurlijk niet. Dat wordt de rest van de dag ‘ouderwets’ spuiten… Met die gedachte stap ik de dixie uit. Terwijl iemand naast me raar kijkt naar het kapotte infuussetje in mijn hand, zoek ik snel naar een prullenbak om dat ding in kwijt te kunnen. Op het moment dat ik het infuusje in de gevonden prullenbak gooi, realiseer ik me plots iets: die spuit, waarmee ik ‘ouderwets’ zou spuiten… die ligt nog op tafel, thuis. Dom, dom, dom.

Het gedeelte waarin ik me gedroeg alsof ik geen diabetes had en uiteindelijk ’s avonds terugkwam met een waarde van 26 mmol slaan we even over. Terug naar deze dag, een jaar later. Deze keer heb ik mijn infuusje dubbel gecheckt. Mijn sensor is tot 00.35 uur gekalibreerd. De zon schijnt putten in de grond. Ik doe voorzichtig met al mijn spullen op de dixie. En het belangrijkste: mijn insulinespuit ligt deze keer niet thuis te niksen op tafel, maar is gewoon mee. Deze keer houdt niets me tegen om 100% te genieten. Met een flinke laag zonnebrand op mijn neus, een biertje in mijn hand en een zonnebril op mijn hoofd, hoor ik hoe de eerste artiest wordt aangekondigd.

Als aan het einde van de avond tóch een flinke bak hemelwater uit de lucht valt, kan ik dan ook niets anders doen dan lachen. Terwijl iedereen om mij heen haastig zoekt naar poncho’s en regenjassen, laat ik me gewillig natregenen. Je kan op veel dingen invloed hebben. Je kan alles proberen om zelf de controle te houden. Maar de regen: die doet, nog meer dan bloedsuikers doen, gewoon wat ‘ie wil.


Gerelateerde blogberichten

Blog Annemarie 1400 x 660 px.jpg
11 april 2019

Mentale druk

Blog Annemarie - Een zomerse zondagochtend 1400 x 660 px.jpg
18 oktober 2019

Een zomerse zondagochtend

Blog Jorieke - Kwetsbaar 1400 x 660 px.jpg
05 augustus 2019

Kwetsbaar