Blog Nadia - Als ik val, dan staan wij samen op - 1400 x 660 v3.jpg

Als ik val, dan staan wij samen op!

Ik heb wel eens momenten dat ik denk dat ik de hele wereld aan kan en dan vergeet ik even, heel even dat ik diabetes heb. Op deze momenten voel ik me vrij. Groot kans dat dit fout uitpakt voor mijn bloedglucosewaardes, maar daarna heb ik wel gedaan wat ik graag wil. Deze balans vinden, vind ik na 28 jaar nog steeds lastig. Wanneer ik ‘figuurlijk’ val, weet ik wel dat er mensen in mijn omgeving zijn die er begrip voor hebben. Die mij steunen door hoog en laag.

Mijn directe omgeving leeft ook met diabetes. Mijn man en dochter leven met mij mee. Af en toe voel ik me daar best schuldig over. Dat ik het gevoel heb hen te belemmeren in het spontaan ondernemen van uitjes, zoals een onverwachts dagje uit of fietsen. Eigenlijk in de dagelijkse dingen. Zo komt het wel eens voor dat zij met zijn tweeën iets ondernemen en dat ik vanwege mijn waardes of complicaties niet of niet volledig kan meedoen.

Zelfs mijn dochter van 7 vraagt regelmatig, ‘mama is je suiker goed, kunnen we gaan fietsen?’ Mijn man maakt zich op zijn beurt zorgen als mijn waardes te laag zijn. Hij heeft de angst dat ik bijvoorbeeld in de nacht niet wakker word tijdens een hypo. Hij heeft al eens meegemaakt dat ik niet uit mijzelf wakker word bij een waarde van 2. Voordat ik een sensor had, voelde ik ’s nachts wel eens dat hij mij prikte, om mijn waardes te controleren. De zorg die hij dan voelt, de reden waardoor hij overgaat tot deze actie, ontroert me. Ik waardeer het enorm, maar had het liever anders gehad.

In de periode dat ik thuis woonde zag mijn moeder (soms tot aan frustrerends toe) eerder dat het niet goed zat met mijn bloedsuikers. Ze zei dan ‘ik zie iets aan je gezicht, ga maar gauw meten’. Ouders van mijn vriendinnen vroegen hen ‘heb je je sleutels bij je?’ maar mijn moeder vroeg ‘heb je je spuit, meter en dextro bij je’. Mijn moeder vindt het nog altijd pijnlijk dat ik diabetes heb. Het feit dat ik mezelf moest prikken en spuiten. Zelfs tot nu toe heeft ze er moeite mee en kijkt ze liever een andere kant op als ik prik. Onlangs wilde ik haar heel trots laten zien hoe dat de sensor ingebracht werd, nadat er een ‘klik’ geluid volgde, wendde ze haar blik af en ik voelde dat ze zuchtte. Dit is de bezorgdheid die mijn naasten ervaren omdat ik met diabetes leef.

Ook mijn dochtertje is er zo jong er al mee bezig, dat vind ik heel mooi en soms ook confronterend. Daardoor staat ze nu al heel jong zorgzaam en empathisch in het leven. Dat vormt haar gewoon. Eigenlijk zou ze er niet mee bezig moeten zijn, maar ze weet niet beter en is ermee opgegroeid. ‘Als ik later groot ben en mama ben, dan heb ik ook een pompje met een slangetje’ zegt ze, zo hoort het voor haar erbij. Ze kent het dus wel allemaal. Op zo’n moment voel ik het ook van binnen en bedenk me hoe vreselijk ik dit voor haar zou vinden. Gelukkig is zij gezond! En zij vindt het bijzonder dat haar moeder diabetes heeft.

Buiten deze kring van mensen die dicht bij mij staan en die er ook dagelijks mee geconfronteerd worden, zijn er ook vrienden en familie. Gelukkig neemt ieder mij voor wie ik ben en dat is veel meer dan alleen diabetes!


Gerelateerde blogberichten

Blog Suzan - Diabetes in de dixie - 1400 x 660 px.jpg
12 september 2019

Diabetes in de dixie: hoe alles verandert op een festival-wc

Blog - Deniz Kaya 1400 x 660 px.jpg
26 augustus 2019

Mijn anti-hypo hond

19 augustus 2019

Vlog: Wat moet je meenemen in de auto als je diabetes hebt?