Blog - Deniz Kaya 1400 x 660 px.jpg

Mijn anti-hypo hond

Ik heb nu ruim 3 jaar Kaya, mijn diabetes hulphond. Regelmatig krijg ik de vraag: ‘Waarom heb je een hond nodig?’ In deze eerste blog vertel ik meer over Kaya en waarom ik niet meer zonder haar wil en kan!

Mijn leven met diabetes kent veel schommelingen. Zo heb ik met mijn pomp en sensor een haat-liefdeverhouding. Ik negeer regelmatig de alarmsignalen, want het piepen en trillen komt nooit gelegen. Onbewust heb ik mezelf wijs gemaakt om gewoon door te gaan met waar ik mee bezig ben. Het leven is te leuk om ieder keer weer onderbroken te moeten worden! Wat het ook niet makkelijker maakt is dat ik hypo’s niet voel aankomen en er zit natuurlijk een vertraging in de sensor.

Soms leidt dit tot ongemakkelijke situaties zoals niet meer kunnen spreken, verward zijn of zelfs bewusteloos raken. Allemaal best ernstig. Hypo’s nemen dagelijks veel mijn tijd en energie in beslag. Hoezeer ik ook mijn best doe, heb ik nooit van stabiele suikers kunnen spreken behalve als ik weinig spuit en heel weinig eet.

Voordat ik Kaya kreeg, had ik geen idee dat er honden zijn die opgeleid kunnen worden voor hypo-unawareness. Het was totaal nieuw voor mij. Als ik terug denk aan waarom ik snel overstag ben gegaan om Kaya te nemen, denk ik aan hoop. Het gaf mij naast de slechte vooruitzichten van nare complicaties eindelijk een ander perspectief. Een maatje dat mij helpt met mijn diabetes.

Maar een hulphond krijgen gaat blijkbaar niet vanzelf. We moesten een intensieve training volgen. Ik dacht een training voor de hond, maar niets was minder waar. Allereerst moest ik bewust worden van mijn eigen gedrag. Bijvoorbeeld hoe sta ik, hoe kijk ik, wat is de hoogte van mijn stem, ben ik gespannen of boos of blij? Het blijkt dat de hond alle soorten gedrag oppikt. De training richtte zich eerst op commando’s aanleren, maar vooral ook jezelf leren kennen. Dan kan Kaya mij waarschuwen bij afwijkend gedrag of bij het ruiken van stress, blijdschap, ongemak en ten slotte een hypo.

Wat mij het meest verbaasde tijdens de training was dat Kaya het signaleren van een hypo of hyper op eigen initiatief zou moeten doen, zonder een commando. Zij moet helemaal vanuit zichzelf willen reageren op het moment dat ze een afwijkende bloedglucosewaarde ruikt. Dat maakt de training heel bijzonder. Bovendien moet ze ook alle andere commando’s uitvoeren bijvoorbeeld ‘pak de kit’ (ze brengt dan mijn glucosemeter) of ‘ga zitten’, ‘naast’, ‘achter’, ‘wacht’. Dit doet ze allemaal heel netjes. Aan het einde van het traject kreeg ze dan ook bij haar officiële examen een certificering.

Door deze training heb ik, maar ook Kaya, een hele reeks van nieuwe handelingen geleerd en inzichten verworven. Wij zijn nu een hecht team. Het heeft mij tijd gekost om volledig te begrijpen hoe belangrijk de training en de aanwezigheid van Kaya is geworden. Het voornaamste is dat Kaya een positieve draai geeft aan het dagelijkse leven met diabetes.

Als Kaya mij nu waarschuwt, is het een waarschuwing die ik niet kan negeren. Ze blijft op mijn bovenbeen krabben zolang ze niet beloond wordt. Dit verandert mijn beleving van ‘potverdorie moet weer meten, eten, spuiten..’ naar ‘goed zo Kaya, wat ben je toch slim’. Dit zeg ik op een belachelijk hoge stem, zo overdreven waar ik en ook Kaya heel blij van worden. Daarna ga ik alsnog meten, eten of spuiten! Op de vraag ‘je hebt toch een sensor’ is mijn antwoord ‘ja, een sensor is wellicht onmisbaar maar ook dwingend. Ik word er soms doodmoe van.’ Iedere dag weer opnieuw blij worden van een hypo of hyper, is dus waarom ik een hulphond heb! 

Ik vind Hypo-unawareness wel een moeilijk uit te spreken woord, het is Engels, ook niet altijd duidelijk wat de betekenis ervan is. Mijn arts op de poli interne zei laatst: ‘dit is dus je anti-hypo hond’. Misschien houd ik die erin.

Goed, zoals alles in het leven heeft dit positieve verhaal van Kaya ook een keerzijde. Daarover meer in mijn volgende blog.


Gerelateerde blogberichten

Blog Annemarie 1400 x 660 px.jpg
11 april 2019

Mentale druk

Blog Annemarie - Een zomerse zondagochtend 1400 x 660 px.jpg
18 oktober 2019

Een zomerse zondagochtend

Blog Suzan - Diabetes in de dixie - 1400 x 660 px.jpg
12 september 2019

Diabetes in de dixie: hoe alles verandert op een festival-wc