Blog Jacqueline - hypo 1400 x 660 px bewerkt.jpg

Ik prop vier dextro’s in zijn mond en hoop dat hij kan kauwen

Het is een heerlijke zomerse dag. Ik zit lekker in de tuin met een goed boek. De jongens spelen lekker met de neefjes, waar ik vandaag gezellig op mag passen. Noud nog eventjes gescand, een mooi suiker van 6.6 opzij. Dus lekker relaxen!

Na een half uur komt Noud naar buiten en valt zomaar op de grond. Ik denk dat hij een grapje maakt zoals zo vaak en zeg tegen hem dat hij daar mee moet ophouden. Hij loopt weer naar binnen en valt weer. Ik zeg nog een keer dat hij normaal moet doen. Ik lees nietsvermoedend verder.

Als ik hem weer hoor vallen, loop ik naar binnen en denk: ‘Ik ben die grapjes nu echt dikke zat!’ Ik loop naar de keuken en schrik me kapot. Daar ligt Noud draaiend met zijn ogen en zijn lichaam schokt. Meteen pak ik de prikspullen en prik hem. In beeld komt te staan LO! “Neeeee”, schreeuw ik en pak direct dextro dat gelukkig altijd overal in huis slingert. Ik prop er vier in zijn mond en hoop dat hij kan kauwen. Ik tik hem een paar keer op wangen en gelukkig: hij kauwt. Hij kan niet meer lopen, dus ik til hem naar de bank.

Inmiddels is mijn schoonzus ook binnen. Wat een geluk! Ik bel de diabeteslijn en vraag om hulp. Ik geef hem nog vier dextro’s en een beker water. Hij komt gelukkig weer een beetje bij. Hij begin te huilen en zegt dat hij vreselijke honger heeft. Hij wil graag chips. Nou dat pak ik en hij geniet ervan. Na een half uur komt er weer een lachje af en maakt hij alweer grapjes.

Ikzelf zit na te trillen en bedenk me dat dit de eerste heftige hypo is geweest in de zes jaar dat Noud diabetes heeft. Wat ben ik geschrokken en ik mis ineens de sensor die we helaas hebben moeten inleveren. Als we die nog hadden gehad dan hadden we dit kunnen voorkomen.

We moeten nog erg wennen aan de libre. Het is heerlijk om geen alarmen te hebben. Vooral in de nachten vervloekte ik ze vaak. Maar op zulke momenten was een alarm wel fijn geweest. Ik moet nu echt weer vertrouwen krijgen! Dit wil ik voor Noud nooit meer meemaken. Gelukkig weet hij er niks meer van wat er allemaal gebeurd is. Ik ben ontzettend trots op deze lieve grote kanjer!!!

Eerdere blogs van Jacqueline82:


Gerelateerde blogberichten

Jacqueline met zoontje op de bank.jpeg
11 juni 2018

Door diabetes een nog hechtere relatie

Blog- Zoete bubbel.jpg
20 november 2020

‘Zoete Bubbel’ – het verhaal achter het liedje

Gedicht Suikerkontje - Geef je ziekte maar aan mij.jpg
31 juli 2020

Geef je ziekte maar aan mij...