Blog Purdey v3.jpg

Ik ben (diabetes)moe…

Daar zit ik dan. Door de huisarts ben ik doorverwezen naar de praktijkondersteuner en daar valt al snel het zware woord ‘burn-out’. Gewoon een 2e burn-out te pakken. Ergens wist ik het wel maar tegelijkertijd hoop je ergens meer op een reactie van ‘hier, neem een pilletje en over een week of 2 ben je weer fit’.

Deze keer besluit ik het anders aan te pakken. Ik wil dat dit weg gaat en snel ook. Dus ik blijf naar de afspraken gaan, laat me doorverwijzen en ga therapie volgen. Al snel moet ik op zoek gaan naar de kern, hoe komt het deze keer, wat kan ik eraan doen en hoe ga ik het voorkomen? En ja eerlijk is eerlijk, de diabetes heeft er ook best een aandeel in.

Mijn aanpak was altijd heel duidelijk en open. Brandon heeft diabetes type 1, iets waar we niets aan kunnen doen en waar nu eenmaal de nodige aanpassingen voor nodig zijn maar ook iets waardoor hij gewoon hetzelfde kan en gaat doen als elke andere willekeurige persoon. Maar de reacties zijn er niet minder om. ‘Ja, dat krijg je als je je kind zoveel zoetigheid geeft.’ ‘Nou, dan moet ik ook maar gaan minderen met de snoepjes geven, anders heeft mijn kind het dadelijk ook!’

Er worden zoveel stappen gemaakt, meer awareness gecreëerd, mooie campagnes komen tevoorschijn, maar toch op de een of andere manier zijn er mensen die er hun eigen visie op na houden en niet open staan voor de feiten. Ook school heeft hier zo nu en dan een aandeel in. De reacties van andere ouders, het feit dat ze hem eten blijven geven zonder dit te laten weten (en dus zonder dat hij insuline toegediend krijgt) maar ook het stukje dat sommige ouders terughoudend zijn omdat ze niet het risico willen lopen of verantwoordelijkheid willen dragen. Daarnaast is er ook nog het feit dat ik continu mijn telefoon bij de hand moet houden, óók wanneer ik even een momentje rust wil óf een keer plannen maak om iets te gaan doen, maakt dat je eigenlijk continu alleen maar met de diabetes bezig bent.

En ja, dat is zwaar. Zeker wanneer je moeder bent van 4 jonge kinderen en eigenlijk gewoon wil dat ze alle 4 met dezelfde mogelijkheden opgroeien.

Zo lag ik laatst een half uurtje in bad toen de telefoon ging. Het was school, Brandon zijn sensor gaf aan dat zijn glucose ‘low’ was. Ik gaf aan dat hij even wat moest eten/drinken en na een poosje even een vingerprik te doen omdat deze nu eenmaal wat accurater is dan de sensor. Hierop werd ik binnen 5 minuten terug gebeld ‘hij zit nu op 0.1, we zijn zo bang en weten niet wat we moeten doen.’

Er wordt opgehangen, ik spring uit het bad met de shampoo nog in mijn haar en denk alleen maar ‘een waarde van 0.1 maar hij is gewoon aanspreekbaar en heeft net wat gegeten en gedronken, dit kan helemaal niet?!’ Dus ik besluit de juf nogmaals een berichtje te sturen. ‘Je hebt toch wel gewoon met de normale strips gemeten? De paarse strips zijn ketonen strips, deze waarde hoort heel laag te zijn.’ Al snel krijg ik een reactie ‘Oh, je hebt gelijk, we gaan het nu meten met de juiste strips. Hij zit op 5.7.’

Ergens begrijp ik de spanning. Wanneer Brandon laag zit krijg ik zelf ook wel eens de kriebels, maar tegelijkertijd voel ik ook een soort frustratie. School heeft de mogelijkheid om bijeenkomsten bij te wonen over diabetes type 1, daarbij hebben we een heel protocol opgesteld met alle tekst en uitleg plus zelfs beschrijvingen van hoe alles werkt en eruit ziet zodat er áltijd gehandeld kan worden ook wanneer er een invaller is. En dan tóch op de een of andere manier is het makkelijker om de druk en de verantwoordelijkheid bij mij neer te leggen dan zelf ook mee te denken en terug te pakken op de afspraken. Heel langzaamaan merk ik dat de frustratie er een beetje in is gekropen. Ik weet dat we deze zorg als gezin 24/7 dragen, maar ergens koesterde ik een beetje de hoop dat we deze zorg af en toe wat konden delen of over konden dragen zodat de eigen ademruimte ook weer wat groter zou worden, maar dat zit er nog even niet in.

Ik bespreek dit op therapie en ook op school besluiten we dat het tijd is voor wat andere stappen en wat meer hulp vanuit het onderwijs zodat de druk voor iedereen wat lager wordt, niet alleen voor de leerkrachten maar ook voor Brandon zelf en voor mij. We werken er hard aan en pakken vooral door, want we zijn nu op weg naar ik wás (diabetes)moe.


Gerelateerde blogberichten

Header podcast.jpg
13 november 2019

Luister de eerste podcast 'High on insulin'

down20161223-9155-36pyac.jpg
15 december 2016

Wereld Diabetes Dag

Klika diabeteshulphond.jpg
01 oktober 2018

Gezond door mijn diabetes-hulphond