zaal infoavond diabetes type 1.jpg

Schaamte

Alleen al de geur van insuline zorgde ervoor dat ik mij altijd wilde verstoppen, ver weg van de mensen om mij heen: A om te prikken en B om geen vragende hoofden omhoog te zien komen en snuffende neuzen te bespeuren. De geur was zo indringend, daarvoor wilde ik geen enkele verantwoordelijkheid dragen.

Ook al moest ik prikken en zat ik in een bomvolle trein, zaal of toen nog in een klaslokaal, dan had ik er alles voor over om net zo lang te wachten tot ik mij ergens kon terugtrekken. En soms ging daar wel minstens een uur overheen, terwijl ik wist dat ik mij slecht kon gaan voelen. Stiekem prikken kon onder tafel, achter mijn tas of onder mijn jas, maar de geur maakte het onmogelijk om even snel een shot te zetten in het bijzijn van anderen.

In een zaal vol mensen was ik kansloos. Tot gisteravond, daar gingen om de 5 minuten belletjes, piepjes en alarmpjes af van een pomp, sensor meter of vergelijkbaar apparaat.

Sinds een paar weken heb ik een nieuwe controleset, de oude was na vele jaren trouwe dienst er ineens mee opgehouden. Het eerste wat ik wilde weten was hoe ik het piepje uit kon zetten, want de oude gaf geluid bij iedere handeling. Wanneer mijn apparaat dan piepte, zag je de mensen om je heen grijpen naar hun telefoon, dus ongemerkt lukte het nooit dat ding te gebruiken. Nu na 32 jaar kan ik gelukkig ongegeneerd meten, wèl nog onder tafel in een restaurant bijvoorbeeld. Mijn man en kinderen roepen al jaren, dat ik niet moeilijk moet doen. Blijkbaar is er ooit iets gebeurd, waardoor ik mij er ongemakkelijk bij voel.

Gisteravond zat ik met een paar honderd man in de zaal bij de Diabetes Fonds-avond over ontwikkelingen rond diabetes type 1. Er zaten natuurlijk veel mensen met een pomp of sensormeter, die juist afhankelijk zijn van de piepjes op het apparaat, want dat betekent dat ze ergens op moeten anticiperen.

Voor mij alleen al een ongekende situatie, dat ik met heel veel diabeten samen was, er een concert aan piepjes klonk en dat dat ene piepje van mij hierbij in het niet zou zijn gevallen, mocht ik het nog aan hebben staan. Een zaal vol mensen waarbij niemand vreemd opkeek, want we zaten in hetzelfde schuitje. We konden allemaal zonder op of om te kijken prikken, controleren, spuiten en instellen tijdens het eten van een broodje vooraf. En toch voelde het niet helemaal vrij om te prikken op het moment dat ik dat broodje at. Blijkbaar ben ik zo geprogrammeerd om even weg te lopen, dat ik mezelf nu moest dwingen te blijven zitten om te spuiten. Alleen al om te ervaren hoe dat zou zijn. Terwijl ik het opschrijf voel ik nog steeds wat het met mij deed.

Na 32 jaar heb ik mogen ervaren dat ik er niet alleen voor sta en dat onze ervaringen herkenbaar zijn. Dat ieder op zijn manier schaamte kent, jong, oud, pomp of prikpen, het maakte niet uit. Gelukkig konden we bij het uitwisselen van verhalen er ook hard om lachen met elkaar.


Gerelateerde blogberichten

Gezinsweekend BvdGF.jpg
14 november 2018

Wereld Diabetes Dag

gedicht dm1 britt.png
12 november 2018

Onzichtbaar ziek

Sanne Groenemeijer blog diabetestype1.jpg
06 november 2018

Mijn werk zit letterlijk in mijn bloed!