debby-omslagfoto.v1.jpg

Ook de diabetes heeft een verjaardag

Op 2 april 2012 stond ons leven op zijn kop toen er bij onze bijna 10 jaar oude dochter diabetes type 1 werd geconstateerd. Wat er op zo'n moment door je heen gaat is met geen pen te beschrijven. Onze mooie dochter een chronische ziekte die niet te genezen is, en waar je iedere dag opnieuw tegen moet vechten.

Op zo'n moment weet je niet wat je te wachten staat (is maar goed ook) en ga je in de overlevingsstand. Want je moet door, en ermee dealen. Koolhydraten tellen, ratio's, langwerkende insuline, kortwerkende insuline, het tolt allemaal in je hoofd. En je moet je dochter in haar vingers prikken om haar bloedsuiker te bepalen en insuline spuiten in haar been of buik. De eerste keer is moeilijk en ik vind dat het nooit went.

Als je mensen vertelt dat je dochter diabetes type 1 heeft, krijg je goedbedoelde adviezen waar je helemaal niet op zit te wachten. 'Respect, moet je zelf spuiten bij je dochter, ik zou dat nooit kunnen.' Die mensen krijgen van mij de deksel op de neus, want als ik die spuit niet in haar been zet wordt ze heel erg ziek en kan ze zelfs overlijden. Dus hebben we een keus? Nee, die hebben we niet. Hier kies je niet voor, dit krijg je en het is aan ons en onze dochter om er zo goed mogelijk mee om te gaan.

En nu hebben we gisteren haar zesde diabetesverjaardag gevierd, 6 jaar met veel vallen en weer opstaan. Want diabetes is 24/7 per dag aanwezig, je kan er niet even een dagje vrij van nemen. Of de diabetes lekker thuis laten als je op vakantie gaat. Was het maar waar.

We spreken vaak over nachtdiensten want helaas komt het regelmatig voor dat we 's nachts een paar keer de wekker moeten zetten omdat ze een hypo of hyper heeft en daar moet je op reageren. Je kan niet denken 'laat maar even gaan', want de gevolgen zijn dan niet te overzien.

Is het dan gek om een diabetesverjaardag te vieren? Wij vinden van niet. Natuurlijk, je viert niet dat je diabetes hebt gekregen want er is echt niks leuks aan. Maar het is voor ons een moment om er nog meer bij stil te staan en te beseffen hoe we gegroeid zijn de afgelopen 6 jaar. En diabetes is nu onderdeel van ons gezin geworden, want niet alleen onze dochter heeft ermee te maken, wij allemaal, ook onze jongste zoon.

Diabetes is familie van ons, die we de ene dag vervloeken en de andere dag omarmen omdat hij het zo goed doet. Maar wat zou het fijn zijn om die diabetes af en toe op te sluiten en lekker thuis te laten, als dat toch eens kon............


Gerelateerde blogberichten

Sanne Groenemeijer blog diabetestype1.jpg
06 november 2018

Mijn werk zit letterlijk in mijn bloed!

gedicht dm1 britt.png
12 november 2018

Onzichtbaar ziek

anne.jpg
27 augustus 2018

Studeren mét