Zomaar, van dip naar gedicht

Jacqueline82 • 27 September 2018
Jacqueline gedicht.png

Sorry, ik ben er even zat van.

Waarom het nu niet even een dag normaal kan

Ik snap het soms echt niet

Dat je niks aan hem ziet

Hij zit weer zo laag

En is helemaal niet traag

Hij stuitert alle kanten op

En houdt niet eerder op dan dat ik zeg: “Stop!”

Dan is hij ineens ontroostbaar

En fluister ik zachtjes in zijn oor: “Stil maar”

Een dextro moet er dan maar in

Ook al heeft hij helemaal geen zin

We wachten dan samen tot hij weer wat hoger zit

En hij zegt: “Ik voel me weer fit”

Dan kan hij eindelijk naar bed toe

En zegt hij tegen mij: “Ik ben nu ook zo moe”

Ik geef hem nog een kus en een aai door zijn haar

En denk: “Wat is het leven met diabetes soms zwaar”