Ik hoor het de kinderarts nog vragen. 'Mevrouw, wat voor werk doet u op het moment?' Ik had een beautysalon aan huis en kon dus met gemak mijn eigen werk en tijden indelen. Nou, kwam dat even goed uit want volgens de kinderarts was er geen andere optie van vanuit huis werken, ja, of helemaal niet werken.

Je gaat van een gezond kind naar een kind met diabetes en in ons geval is het er ook nog eens één die zich niet heel makkelijk in laat stellen waardoor we nu, 4 jaar later, nog steeds dagelijks een puzzel aan het maken zijn. Op het moment dat de arts kwam met die mededeling besefte ik nog niet eens zozeer de strekking ervan. Het zou allemaal wel meevallen, gewoon af en toe controleren en een keer de pomp bedienen toch? Maar eerlijk is eerlijk, de praktijk pakte inderdaad wel wat anders uit.

Vanaf het moment dat Brandon naar school ging kwam het regelmatig voor dat dit niet op rolletjes liep. Ineens waardes die veel te hoog waren, of juist veel te laag en zeker in het begin stond de telefoon roodgloeiend. Er waren momenten bij dat ik wist dat er een klant aankwam waar ik vervolgens zelf naar school toe moest, combineren viel inderdaad absoluut niet mee.

Nu besef ik mij maar al te goed wat een luxe positie ik eigenlijk heb. Inmiddels werk ik nog steeds vanuit huis, ook in een andere hoek en kan ik dus wel wat extra’s bij dragen, maar het is niet zo dat ik per sé naar een baan toe móet. Ik kan dus ook echt volledig beschikbaar zijn als dit nodig is en ik realiseer mij maar al te goed dat niet iedereen deze luxe deelt. Toch heb ik goede hoop dat dit bij gaat draaien. Wanneer Brandon zelf ook meer overweg kan met zijn scanner, pomp, waardes en toediening betekent dit voor mij hopelijk ook meer vrijheid én misschien ook wel de mogelijkheid om toch wat vaker buiten de deur te komen.

Bijna net zoveel hoop heb ik erop dat er in de toekomst nog heel wat gaat veranderen. Op dit moment is namelijk zijn grote droom om vrachtwagenchauffeur te worden, net als zijn papa, en dat is nog steeds iets wat niet mogelijk is voor iemand met type 1 diabetes. Hij is nu ruim 7 en ik ben zeker te weten niet degene die hem gaat vertellen dat hij zijn droom nu al in het water moet gooien maar soms bekruipt dat gevoel mij wel. Als ik zie hoeveel hij wil en hoe 'onbezorgd' hij aan van alles en nog wat mee wil doen én ik vervolgens degene ben die weet dat hij dit waarschijnlijk niet waar kan maken.

Dromen zijn er niet voor niets en wie weet wat er in de toekomst allemaal nog gebeurt en verandert om de levens van iedereen met diabetes type 1 te verbeteren. Laten we hopen dat er hierbij ook een hele nieuwe wereld opengaat voor iedereen die zijn dromen achterna wil kunnen gaan en ook voor alle ouders die mogelijk hun dromen ook opzij hebben moeten zetten of aan hebben moeten passen om alles mogelijk te kunnen maken voor hun kind met diabetes type 1.