ilona-omslagfoto.jpg

Ilona en haar Diabetesverjaardag

De dag waarop ik 3 jaar geleden suikerziekte kreeg is 7 april, maar wij noemen het gewoon mijn ‘suikerverjaardag’ thuis. Net vlak na de Pasen, de leuke feestdagen die toch wel weer gepaard gaan met slecht eten. Toen we thuis 3 jaar geleden al vermoedden dat ik suiker had, mocht ik de paashaas die ik had staan al niet meer eten van mijn moeder en de paaseitjes en koekjes moest ik ook laten staan. Maar nu gun ik mezelf toch wel al dat lekkers, met alle gevolgen van dien. De hele dag keldert en piekt mijn waarde. En als ik dan toch besluit om na het avondeten niks meer te nemen (ook al wil ik zo graag nog één paaseitje), zie ik dat mijn waarde 20.2 is, en daar word ik dan echt moe van. 

Maar helaas hoort dat toch echt bij diabetes, heel hard je best doen en dan schiet je waarde toch uit het niets omhoog of omlaag. Iets moeten eten wanneer je misselijk bent, en gebroken nachten omdat je waarde maar niet wilt dalen. Elke dag zo geconfronteerd worden met je beperking eist dan soms ook wel eens zijn tol, wat dan resulteert dat in afreageren op de mensen in mijn omgeving. Ik zit thuis op de bank en krijg een berichtje van mijn zus, of we op mijn suikerverjaardag lekker naar de bioscoop zullen gaan en daarna op een terrasje wat eten of drinken. En of ik ook nog een lekker taartje wil. Daar had ik allemaal over gefantaseerd, maar na de verschrikkelijke waardes van tijdens de Pasen ga ik toch twijfelen. Het is eigenlijk niet verstandig om dat allemaal te doen, maar ik wil toch nog wel iets positiefs van die dag kunnen maken. Maar is het wel iets positiefs, als ik dan laat thuis ben, en ’s nachts elke 2 uur van mezelf moet meten om zo te voorkomen dat mijn waarde ‘slecht’ is? En kan ik dat wel voorkomen? Want dat mijn lichaam doet wat hij wilt, daar ben ik nu inmiddels wel achter. 

Ik hoor altijd als ik in het ziekenhuis ben om op controle te komen dat alles hartstikke goed gaat en ik mezelf vaker wat moet gunnen, maar het vergalt mijn hele dag als mijn waarde in mijn ogen slecht is door iets wat ik zelf had kunnen voorkomen. Als ik niet dit en dat had gegeten, dan had mijn waarde nu veel lager geweest. Als ik nou had nagedacht en mijn pomp had afgedaan, had ik niet nu nog iets moeten eten. 

Ik ben er nog niet over uit hoe en of ik het wel ga vieren. De tranen springen al in mijn ogen als ik denk aan hoe het koolhydraten tellen wel niet moet gaan, dat mijn waarde waarschijnlijk alle kanten opschiet door het (slechte) vette, zoete eten en dan vraag ik me af of dat het allemaal wel waard is. Dan schiet ook weer door mijn hoofd dat ik zo boos was op mijn moeder dat ik niet nog lekker mocht snoepen met Pasen 3 jaar geleden. Maar die paashaas niet eten heeft mij niets geholpen, diabeet ben ik toch wel en dat voor de rest van mijn leven. Dus als ik 1 x per jaar op die moeilijke dag mezelf weer kan opladen voor weer een heel jaar lang prikken, spuiten, koolhydraten tellen en niet slapen, dan gun ik mijzelf dat van harte. Dus ik wens je een fijne verjaardag, afweersysteem, en ik hoop dat je ooit nog een keer wakker wordt. 


Gerelateerde blogberichten

Werk en diabetes.png
19 september 2018

Rust, reinheid en regelmaat: de zoektocht van een zzp’er met diabetes type 1

Danielle met zoon.jpg
16 juli 2018

Een verhaal als alle andere… Niets bijzonders?

purdey-omslagfoto-min.jpg
03 september 2018

Je werkt vanuit huis? Mooi, meer zul je voorlopig niet kunnen doen!