Gevoelig litteken | Deel 2

Suikerkontje. • 2 August 2018
simone en andre.jpg

Dit is een vervolg op deel 1 van Simones blog.

De tijd verstreek, er ging weer een jaar voorbij. Niet alleen de kinderen werden groter, mijn angst groeide ook. Dat kreeg langzaamaan de overhand, tot ik niet meer fatsoenlijk kon functioneren. Ik kreeg hyperventilatie- en paniekaanvallen, waar ik steeds moeilijker zelf weer uitkwam. Voor ik het wist durfde ik niet meer alleen thuis te zijn en belde ik huilend mijn ouders op of ik daar mocht logeren. Mijn moeder was immers altijd thuis en mijn man werkte toen nog in de semi-continu.

Nadat ik huilend bij de huisarts m’n verhaal had gedaan, raakte ik al snel verslaafd aan de voorgeschreven kalmeringsmiddelen. Steeds eerder voelde ik de paniek weer opkomen en snakte ik naar de volgende dosis. Ik weet nog goed, dat in mijn beleving de tijd zo ontzettend traag voorbij ging. De wachtlijst voor de psycholoog was lang, een week of 6 en ik vroeg me af hoe ik die wachttijd door moest komen op deze manier.

Mijn omgeving ving mij gelukkig goed op en daar ben ik ze enorm dankbaar voor. Mijn familie, schoonfamilie en vrienden hebben ervoor gezorgd dat ik mij volledig op mijn herstel kon richten. Al reageerden veel mensen in het begin wel erg verbaasd, want ik was toch altijd zo positief, vrolijk en goedlachs?! Maar zo zie je maar, een glimlach kan heel wat verbergen …

Om er even tussenuit te zijn heb ik, samen met onze kinderen, een weekje bij mijn zus op de camping gelogeerd, maar het voelde niet als vakantie. Want ook daar kreeg ik het beeld niet uit mijn hoofd, ook daar kreeg ik paniekaanvallen. Steeds zag ik je weer liggen en beleefde ik de hele avond opnieuw, ik werd bang voor alles. Echt alles, ook voor dingen die niks met diabetes type 1 te maken hebben. Ik was bang dat mijn dierbaren iets zouden overkomen, bang om een ongeluk te krijgen, of om alleen te zijn en zelfs bang om te slapen, want stel dat ik niet meer wakker word.

Toen ik eenmaal bij de psycholoog terecht kon, werd vrijwel meteen vastgesteld dat ik PTSS had, Post Traumatische Stress Stoornis. Ik kreeg weer een beetje adem, ik had iets en daar kon wat aan gedaan worden. Maar ik heb er hard voor moeten knokken. En tot op heden doe ik dat nog steeds. Het heeft me diep beschadigd, zo voelt het.

Afkicken en in therapie, wie had dat ooit gedacht?! De afkickverschijnselen zorgden ervoor dat ik rillend en bezweet in mijn bed lag ... Erg veel vertrouwen had ik in eerste instantie niet in de therapie, EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing), maar die mening heb ik bijgesteld. Na 7 behandelingen had ik zo'n grote vooruitgang geboekt, dat ik het zelf weer verder op kon pakken. En dat deed ik.

Verzekeringstechnisch hield ik nog 2 behandelingen over, voor het geval het later dat jaar toch weer niet helemaal goed ging. Gelukkig heb ik daar geen gebruik van hoeven maken.

Momenteel gaat het goed met me en het feit dat ik inzicht heb in de bloedglucosewaarden door het gebruik van een sensor, geeft me wat rust. Al zijn er tijden dat de angst en paniek me weer overvallen, zoals toen Milan (die toen 6 maanden was) dezelfde diagnose kreeg op zijn 5e. Ik herkende het gevoel direct, maar ik heb het ook op tijd weten te stoppen en daar ben ik trots op. Want ik vind het leven te leuk om angstig te zijn voor iets wat wel of misschien wel helemaal niet staat te gebeuren. De spreekwoordelijke beren op de weg zal ik wel blijven zien, die zijn na al die jaren nog steeds aanwezig, maar ze beheersen niet meer wie ik ben of hoe ik me voel.

We zijn nu 7 jaar verder en we varen een goede en fijne koers met ons gezin. We zijn verhuisd, waardoor ik dat nare stukje verleden letterlijk achter mij heb kunnen laten. We hebben er een zoontje bij gekregen, waar we allemaal ontzettend dol op zijn. En ondanks de constante zorgen met het bijbehorende verdriet, voel ik mij sterk, hou ik de broers goed in de gaten en is mijn glimlach ook gewoon weer míjn glimlach!

Liefs, Suikerkontje.