Purdey-min.jpg

Daar zit je dan ...

Daar zit je dan. We zijn nog geen 10 minuten in het ziekenhuis en het hoge woord is er al uit. “Jullie blijven de komende dagen hier, je zoon heeft diabetes.” Ik hoor wel wat er gezegd wordt maar eigenlijk ben ik op dit moment nog te nuchter om het door te laten dringen. Diabetes ... suikerziekte, tsjah, wat is dat nou eigenlijk?

Dit was niet het scenario dat ik voor ogen had toen wij vanmorgen langs de huisarts gingen. Brandon dronk altijd al graag maar de laatste tijd was hij zo dorstig dat ik mij begon af te vragen of ik hem niet te veel drinken gaf. Na even wat te overleggen leek het de huisarts toch verstandig om even een vingerprikje te doen. En zo begon het drama. De huisarts schrok van de waarde en besloot meteen het ziekenhuis te bellen. Wij wachtten in de wachtruimte en ik vond alle commotie maar wat overdreven. Brandon mankeerde immers verder helemaal niets, hij at prima, speelde volop, sliep heerlijk, hij was eigenlijk zelden verkouden of ziek. De huisarts was echter onverbiddelijk, “jullie gaan nu direct door naar het ziekenhuis”.

En nog voor wij goed en wel waren aangekomen in het ziekenhuis en ik mij nog afvroeg waarom de huisarts er allemaal zo zenuwachtig om deed, kregen wij de diagnose. Meteen werden wij meegenomen naar de afdeling en daar begon de rollercoaster. “We gaan nu direct beginnen met insuline spuiten.” Insu-wattes? Nu al? Waarvoor dan? Weten jullie wel zeker wat er aan de hand is? Maar niets is minder waar. Brandon heeft inderdaad diabetes type 1 en hoe niet leuk ik dat ook vind, ik kan het niet weghalen. Dus daar gaan we dan, leg alles maar uit en vertel mij maar hoe wij zo snel mogelijk weer naar huis kunnen!

Brandon (3) vindt al die zusters maar niks. Bij elke witte jas die binnenkomt probeert hij weg te kruipen en zet hij het op een brullen. Voor mij dus zaak om zo snel mogelijk uit te zoeken hoe ik hem zelf de injecties kan geven zodat het niet elke keer 1 groot drama wordt. Goed en wel voor ik het door heb is de tweede injectie die hij nodig heeft al door mij gezet. Ik moet en zal dit zo snel mogelijk onder de knie krijgen en begrijpen, van die ziekenhuis-sfeer hier voelt niemand zich beter. Dus zodra de avond valt begint mijn huiswerk. Twee grote mappen heb ik gekregen, met daarin tekst en uitleg over wat diabetes type 1 is, hoe het werkt, hoe je ermee om moet gaan maar ook een grote map vol over voeding, koolhydraten, zowel snelle als trage, suikers en nog meer termen die mij voorheen vrij weinig uitmaakten.

Ik begin te lezen, ik wil alles weten en alles snappen, over een ziekte die eigenlijk heel lastig te snappen is en vaak heel onverklaarbaar blijkt maar desondanks maak ik het begin. Ik lees en leer, houd af en toe het thuisfront op de hoogte over hoe het gaat en dan zit mijn hoofd vol. Iedereen raakt overstuur, zelf heb ik nog geen traan kunnen laten, eerst doorvechten, de rest komt later wel.

Ik leg de mappen weg. Ik kan geen informatie meer opslaan, alles loopt even over. Ik ga zitten, pak mijn laptop en daar komen de woorden. Ik zit rustig en voor het eerst in mijn leven begin ik te schrijven.


Gerelateerde blogberichten

Danielle met zoon.jpg
16 juli 2018

Een verhaal als alle andere… Niets bijzonders?

02 oktober 2017

Angsten overwonnen!

Jacqueline met zoontje op de bank.jpeg
11 juni 2018

Door diabetes een nog hechtere relatie