Blog Evert-Jan 1400 x 660.jpg

Troebel zicht

Als ik twee jaar geleden terug naar huis fiets, merk ik op dat ik de grote neonletters van de Media Markt niet meer zo helder zie als ik gewend ben. Mijn zicht is troebel, en slierten en zwarte vlekken bewegen zich door mijn gezichtsveld. ‘Raar’, denk ik. ‘Het zal wel aan mijn lenzen liggen… Of misschien ben ik gewoon moe?’ Toch begin ik de slierten en vlekken steeds vaker te zien.

Een paar weken later moet ik langs de oogarts voor een standaard controle. Mijn vrouw vraagt me of ik het fijn vind als ze met me meegaat. 'Nee hoor schat', zeg ik. 'Gewoon een controle.' 
Bij de oogarts neem ik plaats in de stoel. Mijn linkeroog wordt bedekt en de arts vraagt mij om de letters van het bord af te lezen. Ik zie geen letters, enkel een lichtgevend bord met zwarte vlekken. Ineens voel ik paniek: ‘Er is iets mis met mijn ogen’.

Mijn paniekgevoelens blijken terecht te zijn: ik heb meerdere bloedingen gehad in mijn rechteroog en er zit vocht achter mijn netvlies. 'Diabetische retinopathie', hoor ik de arts zeggen. Ik voel mij alsmaar zwaarder worden. 'We gaan je behandelen door middel van injecties', vertelt de arts verder. 'Laseren is niet mogelijk in dit deel van het oog. Als we dat doen, zal je gelijk blind zijn.'

Versuft pak ik mijn tas en loop het ziekenhuis uit. Woedend, maar ook verdrietig, pak ik mijn telefoon.  'Hoi schat', zegt mijn vrouw aan de andere kant van de lijn. 'Hoe ging het?' Op dat moment besef ik dat 27 jaar diabetes zijn tol begint te eisen van mijn lichaam. 'Het ging niet zo goed', zeg ik. Tranen lopen over mijn wangen. 'Ik zie je straks.'

Nu, twee jaar later, zie ik met mijn rechteroog nog maar dertig procent. Ook mijn linkeroog is inmiddels flink beschadigd. Volgens de artsen moet ik mij erop voorbereiden dat het alleen maar slechter zal worden. Dagelijks worstel ik met emoties van angst, woede en verdriet. Zeker nu ik vader ben van een ontzettend mooie dochter van twee jaar oud. Denken en praten over de toekomst maakt me angstig en onzeker. Soms vraag ik mij af of ik wel samen oud zal worden met mijn vrouw, of mijn dochter zal zien opgroeien.

Voor buitenstaanders is deze angst vaak niet zichtbaar. Ze zien de impact van diabetes vaak niet of nauwelijks. Ze zien niet hoe het je stemming kan beïnvloeden en hoe ziek het je kan maken, of de zorgen die het jou en je naasten brengt.

De steeds erger wordende schade aan mijn ogen roept bij mij en mijn familie gevoelens van machteloosheid op. Ik heb daarom besloten om het anders te gaan doen: ik wil een voorbeeld zijn voor mensen met diabetes type 1, met name voor de tieners, die willen feesten en willen leven. Ik wil hen vertellen dat dit kan, en dat nieuwe technologieën veel nieuwe mogelijkheden bieden. Ook wil ik dat er meer begrip is voor mensen met diabetes, dat diabetes erkend wordt als een ernstige aandoening – maar dat je, ondanks dat, meer kunt dan je denkt. Daarom kom ik, samen met mijn familie, in beweging: samen hebben wij de stichting Fiets Tegen Diabetes opgericht. Samen proberen wij met een positieve mindset geld in te zamelen voor de ontwikkeling van de kunstmatige alvleesklier, zodat ik en vele anderen met mij weer een toekomst zullen krijgen.


Gerelateerde blogberichten

10 december 2018

Op bezoek bij de Podotherapeut | Diabetes TV #11

Jeannette hartekreet.jpg
06 augustus 2018

Hartekreet

down20161221-6118-1xzjdl8.jpg
15 december 2016

Een complicatie waar weinig aandacht voor is