Blog Jorieke - Bliepen.jpg

Bliepen

‘Mama, mag ik je bliepen?’ Terwijl mijn dochter van vier dit vraagt, reikt haar hand al naar de Freestyle Libre-scanner. Ik knik dat het mag. Mijn dochter zet haar serieuze gezicht op, drukt de knop van de scanner in en houdt hem dicht bij mijn bovenarm. Bliep! En ik voel me als blik soep dat zojuist langs de caissière rolde.

Net als veel andere diabeten keek ik uit naar het moment dat de Freestyle Libre vergoed zou worden uit de basisverzekering. En opeens was daar het verlossende woord van de verzekeraars op 12 december 2019. Hoera! Ik deed een berichtje aan mijn DVK en zij zorgde voor de aanvraag. Supersnel ging het, want al op kerstavond pakte ik - met kerstfilm op de achtergrond - mijn eigen kerstcadeautje uit: de Freestyle Libre!

We scanden er allemaal vrolijk op los tijdens de kerstdagen. De kinderen kregen bijna ruzie wiens scanbeurt het was en ik grapte tegen mijn vriend dat hij me in elk geval snel kon ‘bliepen’ als ik tegen de vlakte zou gaan door een hypo. Een fijn en veilig gevoel. Van het ene op het andere moment kreeg het checken van mijn bloedsuiker, dankzij de sensor, een heel andere dimensie. Een vingerprik was voorheen iets dat ik zelf moest doen, maar met de FSL werd mijn diabetes nóg meer van ons allemaal. En begrijpelijker voor mijn nog jonge kinderen. ‘Hmm, veertien mam, dat is te hoog hoor’, zei mijn dochter vermanend na de bliepsessie.

Maar toch bekroop me die eerste dagen ook een ander gevoel. Die wondersensor was inmiddels de tweede vaste plakker op mijn lijf, want ik droeg al een Omnipod. En waar ik die Omnipod nog wel eens discreet kon verstoppen op buik of rug, kom ik er met de FSL niet onderuit. Hij móet op mijn arm en maakt mijn diabetes voor mijn gevoel fysiek veel aanweziger dan die simpele vingerprik, die er eventjes was en dan weer weg was. De sensor confronteerde me meer met mijn diabetes dan ik verwachtte. Stom vond ik het, dat ik al die hulpmiddelen nodig heb om mijn bloedsuikerspiegel binnen de marges te houden. Om me gezond te houden. Want dat ben ik toch niet helemaal, zeggen die plakkers met kleine stemmetjes.

Maar wat is het alternatief? Terug naar zes keer per dag in mijn vingers prikken wil ik nu al niet meer. Afgezien van het ongelooflijke gemak van het scannen waarschuwt de sensor me tijdig voor pieken en te diepe dalen. En eindelijk zag ik wat mijn bloedsuiker ’s nachts uitspookte terwijl ik sliep. Het is zulke waardevolle informatie dat ik de knop al snel omzette: met die extra plakker op mijn lijf moet ik maar gewoon dealen. Sterker nog, godzijdank mag ik die plakker dragen. Want elk hulpmiddel dat mij meer inzicht geeft in mijn bloedsuikers helpt me om langer gezond te blijven. Dus bliepen zal ik. En anders herinnert mijn dochter me daar wel aan.


Gerelateerde blogberichten

07 juni 2017

Wat heb jij nou op je arm?

01 mei 2019

Vlog: Hoe schiet je een nieuwe sensor

Eric leven zonder angst.jpg
12 maart 2018

Leven zoals ik wil, zonder angst