Jorieke 3.jpg

Mijn opa

Mijn opa, de vader van mijn moeder, had diabetes. Leven met die ziekte was halverwege de vorige eeuw niet gemakkelijk. Mijn opa gebruikte spuiten met enorme naalden om insuline te spuiten. Die naalden kookte je uit, zodat je ze weer opnieuw kon gebruiken. Je eigen bloedsuikerwaarden controleren kon in die tijd nog niet. Je kreeg van de dokter een voedingsdieet waarbij je je eten op een schaaltje afwoog, en je spuitschema, en daar moest je het mee doen. 

Mijn opa en oma hadden een kleine boerderij met koeien, varkens en kippen. Boer en diabeet zijn is geen gelukkige combinatie. Hoe vaak gebeurde het niet dat mijn opa weer eens was flauwgevallen ergens achter de hooischuur. Hoe vaak gebeurde het niet dat de ambulance weer moest komen, om mijn opa op te lappen in het ziekenhuis. Mijn moeder kan het zich nog goed herinneren. En hoe vaak ze opdracht kreeg van mijn oma om snel de buurman te halen. Want als mijn opa lage bloedsuikerwaarden had, veranderde zijn gedrag zo dat hij alleen wilde luisteren naar de buurman. ‘Jan, drink nu je ranja op!’ beval de buurman. En dat deed opa dan.

Hoe anders is het anno 2018. Negen jaar geleden stelde de dokter diabetes type 1 bij mij vast, ik was toen 24. Ik draag een insulinepompje op m’n lijf, en tijdens mijn zwangerschappen droeg ik nog een extra sensor die mijn bloedsuikers 24/7 registreerde. Dat scheelde me zoveel vingerprikken. De waarden uit deze apparaatjes kan ik uploaden en delen met de diabetesverpleegkundige in het ziekenhuis. Samen bespreken we mijn waarden, kijken we waar het goed gaat en waar het beter kan.

Fietsband plakken voor insuline

De oorlog was aan alles een gebrek, ook aan medicijnen als insuline. Ook mijn opa, toen nog een jonge vent, had niet zoveel meer. Op een dag kreeg een vrouw die de boerderij voorbijfietste een lekke band. Mijn opa plakte behulpzaam haar fietsband en in het gesprek ging het al snel ging het over diabetes. De mevrouw kende een echtpaar waarvan de man diabetes had, maar pas overleden was. En zo kwam het dat een totale onbekende met een lekke band, een nieuwe voorraad insuline voor mijn opa regelde. Zo kwam mijn opa de oorlog door.

Ik besef me door zo’n verhaal dat wij van geluk mogen spreken dat we in deze tijd over zulke goede medische zorg beschikken. De medische wetenschap zorgde ervoor dat ik, twee generaties verder dan mijn opa, een relatief gezond leven kan leiden. En zelfs twee mooie kinderen op de wereld mocht zetten, iets wat een generatie diabeten terug helemaal niet zo vanzelfsprekend was. Ik besef dankzij die goede zorg dat ik óók een verantwoordelijkheid heb. Dat ik niet laks moet zijn aan mijn diabetes als ik de tools in handen heb om mijzelf gezond te houden.

Ik heb mijn opa nooit gekend. Hij stierf op relatief jonge leeftijd aan de gevolgen van zijn diabetes. Hij was ongetwijfeld een fantastische opa geweest. Net als ik gek op sport, en op dieren. Destijds zei hij: ‘Over 30 jaar hebben ze diabetes genezen, de volgende generatie maakt dat mee.’ Mijn oom en tante, beiden diabeet, zeiden dat ook. ‘Over 30 jaar hebben ze het genezen.’ En ik? Ik zeg het weer, met in mijn achterhoofd het idee dat het ook echt zo zou kunnen zijn. Wetenschappers zijn dichter dan ooit bij baanbrekende oplossingen. Ondertussen blijf ik mijn eigen wapens in de strijd gooien, mijn sport, mijn leefstijl. En mijn trouwe vriendje de insulinepomp 😊


Gerelateerde blogberichten

Blog Jupiter - empower the patiënt 1400 x 660 px.jpg
28 oktober 2019

Empower the patient!

21 juni 2019

De Transitiepoli Diabetes Type 1 | Diabetes TV | Afl 15 |

Inge Namibie.jpg
17 juni 2019

Diabeteszorg in Namibië